Страница 11 из 106
– Do tego właśnie jest nam potrzebny Landsma
– Co masz na myśli? – zapytał ze zdziwioną miną Preston. Berrington, który wiedział, o co chodzi, uśmiechnął się.
– Biały Dom – odparł Jim. – Mam zamiar wystartować w wyborach prezydenckich.
4
Kilka minut przed północą Steve Logan zaparkował starego zardzewiałego datsuna w okolicy Hollins Market, na zachód od śródmieścia Baltimore. Miał przenocować u swojego kuzyna Ricky'ego Menziesa, który studiował na Uniwersytecie Maryland i wynajmował pokój w wielkiej starej kamienicy, zamieszkanej w większości przez studentów.
Ricky był najbardziej zabawowym facetem, jakiego znał Steve. Lubił pić, balować i chodzić na tańce, i miał podobnych do siebie przyjaciół. Steve od dawna cieszył się na to spotkanie, ale kłopot z tym, że na zabawowiczach nie można polegać. W ostatniej chwili Ricky umówił się na randkę z dziewczyną i Steve spędził samotnie całe popołudnie.
Wysiadł z samochodu, trzymając w ręku małą sportową torbę z ubraniem na zmianę. Noc była ciepła. Zamknął samochód i podszedł do rogu. Grupka nastolatków, pięciu chłopaków i jedna dziewczyna, wszyscy czarni, stali przy sklepie wideo, paląc papierosy. Steve nie bał się ich, mimo że był biały: ze swoim starym samochodem i w spłowiałych dżinsach wyglądał jak swojak, a poza tym był o kilka cali wyższy od największego z nich.
– Chcesz kupić trochę trawki albo hery? – zapytał jeden z nich cicho, lecz wyraźnie, gdy ich mijał. Nie zwalniając kroku potrząsnął głową.
Z naprzeciwka zbliżała się bardzo wysoka czarna dziewczyna w krótkiej spódniczce i wysokich szpilkach. Miała zabójczą fryzurę, czerwoną szminkę na ustach i umalowane na niebiesko oczy. Nie potrafił od niej oderwać wzroku.
– Cześć, przystojniaku – odezwała się głębokim męskim barytonem, podchodząc bliżej i Steve zdał sobie sprawę, że to mężczyzna. Uśmiechnął się i ruszył dalej.
Usłyszał, jak dzieciaki na rogu pozdrawiają poufale transwestytę.
– Czołem, Dorothy!
– Się macie, chłopaki.
Chwilę później usłyszał pisk opon i obejrzał się przez ramię. Na rogu zatrzymał się biały policyjny samochód ze srebrno-błękitnym paskiem. Dwóch albo trzech nastolatków zniknęło w ciemnych zaułkach; reszta została. Z samochodu wysiedli, nie spiesząc się, dwaj policjanci. Widząc mężczyznę o imieniu Dorothy, jeden z nich splunął, trafiając prosto w czerwony but na wysokim obcasie.
Steve był wstrząśnięty. Gest policjanta był niczym nie uzasadniony i niepotrzebny. Transwestyta prawie nie zwolnił kroku.
– Pierdol się, dupku – mruknął pod nosem.
Powiedział to bardzo cicho, ale policjant miał dobry słuch.
Złapał Dorothy za ramię i pchnął go na szybę sklepu. Transwestyta zachwiał się na wysokich obcasach.
– Nie waż się do mnie tak nigdy mówić, gnoju – warknął gliniarz.
Steve był oburzony. Czego i
Gdzieś w zakamarkach jego umysłu zabrzmiał dzwonek alarmowy. Nie wdawaj się w awanturę, Steve.
Drugi gliniarz stał, opierając się o samochód, z nieprzeniknioną twarzą.
– O co ci chodzi, bracie? – zapytał kokieteryjnym głosem transwestyta. – Przeszkadzam ci?
Gliniarz uderzył go w żołądek. Był zwalistym facetem i włożył w to uderzenie całą siłę. Dorothy zgiął się wpół, łapiąc kurczowo powietrze.
– Niech to diabli wezmą – mruknął Steve i zawrócił w stronę skrzyżowania.
„Co ty, do cholery, wyprawiasz, Steve?”
Dorothy wciąż stał pochylony przy szybie, z trudem oddychając.
– Dobry wieczór, panie władzo – odezwał się Steve.
Gliniarz zmierzył go wzrokiem.
– Spadaj, skurwielu – warknął.
– Nie – odparł Steve.
– Coś ty powiedział?
– Powiedziałem „nie”. Proszę zostawić tego człowieka w spokoju.
„Odejdź stąd, Steve, odejdź stąd, ty cholerny głupku”.
Jego postawa dodała odwagi nastolatkom.
– To prawda – stwierdził wysoki chudy chłopak z ogoloną głową. – Nie macie prawa znęcać się nad Dorothy. Nie naruszył żadnego paragrafu.
Gliniarz pogroził palcem chłopakowi.
– Powiedz jeszcze słowo, a zaraz sprawdzę, czy nie masz przy sobie towaru.
Chłopak spuścił oczy.
– Ten mały ma rację – ciągnął Steve. – Dorothy nie złamał prawa.
Gliniarz podszedł do niego bliżej. „Nie próbuj go uderzyć. Nie dotykaj go bez względu na to, co zrobi. Pamiętaj o Tipie Hendricksie”.
– Ślepy jesteś? – zapytał gliniarz.
– O co panu chodzi?
– Hej, Le
Najwyraźniej czuł się nieswojo.
– Nie widzisz? – kontynuował Le
– Ale byłem właśnie świadkiem przestępstwa.
Gliniarz stanął nieprzyjemnie blisko Steve'a.
– Chcesz się przejechać na posterunek? – zapytał. – Czy może wolisz dostać wpierdol tu na miejscu?
Steve nie chciał się przejechać na posterunek. Łatwo mogli podrzucić mu do kieszeni narkotyki albo pobić go i powiedzieć, że stawiał opór władzy. Steve studiował prawo; figurując w rejestrze skazanych, nie mógłby prowadzić praktyki. Żałował, że w ogóle się w to wplątał. Nie warto było ryzykować całej kariery tylko dlatego, że jakiś posterunkowy pastwił się nad transwestytą.
Mimo wszystko to nie było w porządku. Teraz ofiarą napaści padły dwie osoby, Dorothy i Steve. To gliniarz był tym, który łamał prawo. Steve nie mógł tak po prostu stąd odejść.
Spróbował jednak bardziej pojednawczego tonu.
– Nie chcę sprawiać żadnych kłopotów, Le
– Grozisz mi, ty fiucie?
„Jeden cios w żołądek, a potem dwa szybkie w głowę. Jeden, bo mu się należy, drugi na zapas. Gliniarz ległby na ziemi jak ochwacony perszeron”.
– Po prostu daję panu dobrą radę.
Facet najwyraźniej szukał draki. Steve nie miał pojęcia, w jaki sposób uniknąć konfrontacji. Modlił się, żeby transwestyta oddalił się, korzystając z tego, że Le
A potem uśmiechnęło się do niego szczęście. Nagle zagadało policyjne radio. Obaj funkcjonariusze zamarli w bezruchu i przez chwilę uważnie słuchali. Steve niewiele zrozumiał z potoku słów i cyfrowych kryptonimów, ale partner Le
– Policjant ma kłopoty – stwierdził. – Zmywamy się stąd.
Le
– Zapamiętaj mnie sobie, bo ja na pewno cię nie zapomnę – powiedział, a potem usiadł koło kierowcy i zatrzasnął drzwi. Samochód odjechał.
Nastolatki zaczęły wiwatować i bić brawo.
– Kurczę – mruknął Steve. – To było nieprzyjemne. „To było również głupie. Wiedziałeś, czym się może skończyć.
Wiesz, jaki jesteś”. W tej samej chwili z naprzeciwka nadszedł jego kuzyn Ricky.
– Co się stało? – zapytał, spoglądając na znikający wóz patrolowy.
Transwestyta podszedł bliżej i położył obie ręce na ramionach Steve'a.
– Mój bohater – powiedział. – Mój John Wayne.
– Daj spokój – odparł zakłopotany Steve.
– Kiedy tylko będziesz miał ochotę trochę zaszaleć, wal do mnie jak w dym. Obsłużę cię za darmo.
– Dziękuję, ale nie skorzystam.
– Dałbym ci buziaka, ale widzę, że jesteś trochę nieśmiały, więc powiem jedynie do widzenia.
Transwestyta pomachał mu na pożegnanie dłonią z pomalowanymi na czerwono paznokciami i oddalił się.
– Do widzenia, Dorothy.