Страница 17 из 63
Smuga i blady jak płótno bosman podbiegli do Tomka. Bosman chwycił go w ramiona.
Dopiero po chwili powiedział:
– Dech we mnie zaparło z przerażenia! Nie dziwię ci się, żeś nie miał siły wskoczyć na drzewo, gdyż i nas strach osadził na miejscu.
Tomek serdecznie uścisnął bosmana, a potem odezwał się niemal spokojnym głosem:
– Ja… mogłem się schronić na drzewo, ale… nie chciałem!
– Dlaczego? – rozgniewał się Smuga. – Przecież lwica przestała się tobą interesować. Widać było od razu, że nienawidzi Murzynów. Z łatwością więc mogłeś wspiąć się na drzewo. Byłbyś bezpieczny, a my byśmy nie umierali ze strachu o ciebie.
– Ja wcale nie chciałem być bezpieczny – oznajmił chłopiec.
– Dlaczego? Co się stało, Tomku?
– Potem pan bosman znów by się śmiał, że ze strachu wskoczyłem na drzewo!
Smuga spojrzał na bosmana z wyrzutem.
– Z tym upartym bachorem to nawet pożartować nie można – mruknął marynarz poczuwając się do winy.
– Muszę przyznać, Tomku, że wykazałeś dużo zimnej krwi – pochwalił Smuga. – Chcę ci jednak przypomnieć, że obiecałeś zachowywać się rozsądnie.
– Pamiętam, ale na drzewo nigdy już nie będę się chował – odparł Tomek stanowczo.
CZARNE OKO
Od kilkunastu godzin łowcy znajdowali się w pociągu jadącym z Nairobi do Kisumu, skąd mieli wyruszyć ko
Nairobi-Kisumu, dnia 5 sierpnia 1903 r.
Droga Sally!
Zdziwisz się pewnie, że zaledwie w kilka dni po wysłaniu do Ciebie listu z Nairobi piszę zaraz następny. Otóż nieprędko będę miał teraz do tego okazję, zbliżamy się bowiem do Ugandy, kraju pokrytego dżunglą. Nie wiem, ile czasu zajmie nam tropienie goryli i okapi. Prawdopodobnie potrwa to kilka tygodni, lecz kto jest w stanie wszystko przewidzieć? Zdaniem pana Huntera, który przecież zna się na rzeczy, sprawa nie będziełatwa. Napiszę więc znów do Ciebie dopiero po zakończeniu łowów na goryle i okapi.
W poprzednim liście opisałem już, w jaki sposób zwerbowaliśmy na wyprawę wspaniałych wojowników masajskich. Znasz również przebieg polowania na lwy pożerające ludzi. Przede wszystkim muszę Cię uspokoić co do kochanego Dinga. Otóż nasz wspólny ulubieniec nie jest już wcale zdenerwowany niebezpieczną przygodą z lwami i wesoło macha ogonem na widok dzikich zwierząt, które od czasu do czasu widzimy obydwaj z okna pędzącego pociągu. Właśnie zapomniałem wspomnieć, że list ten piszę w wagonie kolejowym w drodze z Nairobi do Kisumu. Skoro już jednak o tym mowa, to muszę wyjaśnić, że budowa linii kolejowej w tym wyży
Nie wiem, czy takie wiadomości będą Cię interesowały, kończę więc już pisanie na ten temat i przechodzę do i
Muszę Ci jeszcze powiedzieć, że wszyscy bardzo polubiliśmy Mescherje. Oczywiście jest dowódcą naszej masajskiej eskorty. Mescherje niczym się nie przejmuje. Nie odkłada z rąk broni i mówi: “Mam karabin, nie boję się nawet Niam-Niam.” Niam-Niam to plemię ludożerców mieszkających w Afryce Środkowej. Troszkę mi się robi gorąco, gdy pomyślę o kanibalach, ale ojciec nie posądza ich o okrucieństwo. Wierzą oni jakoby, iż przez zjedzenie zabitego wroga nie tylko niszczą go doszczętnie, lecz przejmują również w ten sposób jego odwagę. Pocieszam się, że nie idziemy w tamte strony w nieprzyjaznych celach…
W tej chwili bosman Nowicki usiadł na ławce obok Tomka. Przyjrzał się gorliwie piszącemu chłopcu i zapytał:
– Co tak skrobiesz piórzyskiem, brachu? Pewno piszesz pamiętnik?
Tomek uniósł głowę znad listu.
– Kto by tam chciał czytać mój pamiętnik! Po prostu piszę list, panie bosmanie – mruknął.
– Pewno do wujostwa Karskich!
– Nie do wujostwa! Do nich wysłałem list z Nairobi.
– To chyba znów skrobiesz do tej miłej turkaweczki z Australii – roześmiał się bosman.
– Dlaczego pan nazywa Sally turkaweczką?
– Nie zagaduj mnie, brachu! Przecież do niej także pisałeś list z Nairobi!
– No tak, pisałem, ale Sally na pewno kłopocze się o Dinga, więc muszę ją uspokoić.
– A pisz sobie, ładna turkaweczką. Coś tam już nasmarował?
– Przeczytać panu?
– Czytaj, brachu, tylko wolno, żebym dobrze zrozumiał – zgodził się bosman siadając wygodniej. Nabił fajkę tytoniem i puszczając kłęby błękitnego dymu słuchał uważnie.
– No, no, niczego nawet! Mógłbyś smarować do gazet – pochwalił, gdy Tomek skończył czytanie.
– Czy naprawdę uważa pan, że dobrze napisałem?
– Byczo! List jak cacko.
– To dobrze, bo Sally czyta moje listy koleżankom.
– Obiecaj jej teraz jakiś prezent. Wiesz co? Mam myśl. Podaruj jej skórę tego lwa, któregośmy wspólnie zarąbali.
– Czy to będzie odpowiedni upominek dla niej?
– Jasne jak słońce, że tak! Powiesi ją sobie nad łóżkiem, a co na nią puści oczko, to zaraz pomyśli o tobie. Przecież nie możesz jej obiecać takiej bransoletki na rękę, jak to noszą Masajki. Jak by ona wyglądała w ciężkiej rurze?
Tomek wybuchnął śmiechem i zawołał:
– Jest pan dzisiaj prawdziwą skarbnicą wspaniałych pomysłów.
– Ha, kochany brachu! Niejeden już list smarowało się w życiu do swej lubej. Wprawa też coś znaczy! – chełpliwie stwierdził bosman.
– Sally wcale nie jest moją lubą – zaprotestował Tomek.
– Tak to mówisz, obłudniku? A kogo to, za przeproszeniem, nazywasz “drogą Sally”?
– To tylko taki zwrot stosowany w korespondencji – bronił się chłopiec.
– Ano, człowiek tak się zwraca i zwraca, aż się przewróci – śmiał się bosman. – Dalej, kończ skrobaninę!
Tomek pochylił się nad listem. Bosman przysunął się bliżej i czytał po cichu:
Przygotowałem dla Ciebie pamiątkę z Afryki. Za radą mego przyjaciela i opiekuna, bosmana Nowickiego, ofiaruję Ci skórę lwa, którego wspólnie upolowaliśmy. Będziesz mogła ją powiesić nad łóżkiem. Obecnie skórę tę wyprawiają Masajowie. Po powrocie do Nairobi wyślę upominek pocztą. Teraz kończę pisanie, gdyż niezadługo wysiadamy w Kisumu. Przesyłam Ci moc pozdrowień od siebie i Dinga.