Pamiętnik Narkomanki

2 października

Cześć chorych przenosi urojenia na nas, przez miesiące wspólnego bycia stajemy się dla nich najbliższymi osobami. Ostatnio podajemy im truciznę i chcemy ich zniszczyć. Częściowo mają rację. Dawki neuroleptyków są tak ogromne, że nie można tego inaczej określić. Pacjenci wiele czują, mimo że są nazywani schizofrenikami. Wyczuwają zło niektórych osób z personelu i wiedzą, że jestem z nimi

Nieprzebrane rzesze wiernych na całym świecie modlą się świątyniach wyznań. Ale CUD jest TUTAJ.

4 października

Byłam w Katowicach, odebrałam dyplom. Uczelnia rozpoczyna zajęcia, a ja już mocno siedzę w dorosłym życiu, którego nie wyobrażałam sobie jeszcze przed rokiem.

W wydawnictwie dowiedziałam się, że o książce już jest głośno w Polsce.

6 października

Jestem znowu i

Zanik uśmiechu. Nie mogę być smutna TAM? Mogę, oni zrozumieją.

8 października

Odkrycie na miarę epoki – zajmowanie się pacjentami w psychiatryku i przejmowanie się ich losem zostało uznane przez salowe za totalnego świra.

11 października

Biorę się za bary z szatanem Andrzeja, lecz on go mocno trzyma w objęciach. I

14 października

Pani Jadzia co jakiś czas poddusza mnie z miłości, napadając na mnie na korytarzu.

Szpital znowu zaatakowały sputniki, wybijając szyby na odcinku A. Wezwano posiłki z oddziału 0 – 4. Sanitariusz skaleczył rękę, pacyfikacja przedłużała się, ale zagrożenie minęło, mózg pacjenta uśpiono na kilka godzin.

Rozmawiałam przez telefon z A

16 października

Szefowa rozpoznała u mnie depresję szczytu. Ktoś płakał nad książką, bo mu umarłam. To mój szalony poeta. On także niegdyś umierał dla przyjaciela.

18 października

Źle znoszę zimno, moje wadliwe krążenie nie ogrzewa ciało. Ciepły pokój po pracy to minimum, którego nie mam.

Trochę oddaliłam się, powróciłam do szklanej kuli. Ale jestem otoczona tą samą materią, co moi schizofrenicy. Czuję ich ból w sobie.

Cezar ciągle się na mnie złości, że tak często odchodzę i zostawiam go samego. I on chce przytulić się do mnie.

25 października

Znowu badanie dla sądu. Nie lubię tego, to mnie przytłacza, jakbym była wymiarem sprawiedliwości, a nie mnie osądzać i wydawać opinię. Kobieta spowodowała wypadek i zginęło jej dziecko. Czy może być i

Sąsiedzi są na etapie katowania się i wyrzucania z pokoju. Jak oni to robią, że się jeszcze nie pozabijali? Nad ranem zakończyli bitwę, jak zwykle nie rozstrzygniętą, jeżeli nie liczyć kopulacyjnego rozejmu. Układ sadomasochistyczny.

30 października

Mniej marzę? Czy wchłonął mnie ich świat? Marzenia straciły swoją moc wobec schizofrenii. A może ja śnię na jawie? Jest mi tak, właśnie tak, nieokreślenie inaczej, mimo że pracuję tutaj. Pacjenci wierzą mi. Personel nadal mnie obserwuje.

31 października

Bolało tak, że umrzeć się chciało, a potem strach przed śmiercią.

1 listopada

Powstrzymałam w sobie to wszystko, co kiedyś było nie do powstrzymania. Tylko łzy…

Jednak potrafi się we mnie obudzić szaleńcza tęsknota i chcę gnać przed siebie, rzucić się w świat psychiatrii i marzeń, i zatopić się w przeszłości.

2 listopada

Nie można istnieć poza miłością. Stan duchowego oświecenia jest wtedy bez sensu.

4 listopada

Można doprowadzić się do absurdalnego stanu umysłu na pograniczu snu i jawy, choć to jeszcze może być kontrolowane. W tym stanie ciała i umysłu można dojść do ruiny.

Po pracy coraz częściej pragnę być sama. Na oddziale coraz trudniej mi znosić zachowanie psychopatyczne personelu wobec pacjentów.

Grażyna ma smutną hebefrenię. Śmiejąc się pragnie umrzeć. Nawet w wewnętrznej strukturze schizofrenii istnieją rozszczepienia.

5 listopada

Grażyna wyskoczyła z pierwszego piętra, nie przewidziałam. Żyje, jest w gipsowym pancerzu i będzie chodzić.

Piękna schizofreniczka prawem serii odeszła o brzasku, porażona pierwszymi promieniami słońca. Była bliska wyzwolenia, lecz kat omyłkowo przeciął nić jej życia.

– To nic i tak byłam pechowa – powiedziała do mnie we śnie.

8 listopada

Praca na oddziale nie ma końca. Przyjęcia, wstępne rozmowy, opisy, terapie podtrzymujące sprawy socjalne.

Czytają Pamiętnik. W nocy mam znowu halucynacje. Chyba już wiem, co to jest, i trzeba się podłączyć.

11 listopada

A

Pytam, dlaczego przeraża ich własne przerażenie. Język jest taki niedoskonały, istnieje „tragiczna miłość” i „dobre cierpienie”. Czy można kochać i cierpieć? Czy można cierpieć bez żadnego sensu?

12 listopada

To czas mego smutku, co rok łapie mnie w swoje kleszcze. Nie jestem zaleczona z narkomanii. Potrzebuję tego tak samo jak kiedyś, lecz umiem się powstrzymać. Jeszcze nie jest to ten czas, kiedy powiem – wyzwoliłam się.

Moi pacjenci snują się po zamglonym świecie psychiatrycznym. Postacie z i

Można utracić wiele, aby zatrzymać w sobie to, co się kocha.