I wstali z martwych…

XXVIII

Legue

– Przykro mi – powiedział Vandoosler. – Mój siostrzeniec nie od razu uświadomił sobie znaczenie wizyty Dompierre’a i nie wspomniał mi o niej.

– Czyżby twój siostrzeniec był idiotą?

Vandoosler się najeżył. Mógł godzinami kłócić się z Markiem, ale nie znosił, kiedy byle kto go krytykował.

– Mógłbyś zatkać gębę temu wyjcowi? – wycedził. – Tutaj nie da się rozmawiać. Skoro Dompierre już nie żyje, kilka minut nas nie zbawi.

Legue

– Marek nie jest idiotą – rzekł ostro Vandoosler. – Gdybyś tak dobrze znał się na prowadzeniu śledztw jak on na średniowieczu, dawno wyniósłbyś się z tego dzielnicowego komisariatu. A teraz uważnie słuchaj. Marek zamierzał powiadomić cię dzisiaj o tej rozmowie. Wczoraj miał ważne spotkanie, ponieważ szuka pracy. Właściwie, masz szczęście, że zgodził się wpuścić do domu tego podejrzanego typka i wysłuchać bzdur, które opowiadał, bo w przeciwnym razie śledztwo skupiałoby się na Genewie, a nam uniknęłoby brakujące ogniwo. Powinieneś być mu wdzięczny. Fakt, że Dompierre dał się zabić, ale wczoraj nie powiedziałby ci nic więcej, a ty przecież nie przydzieliłbyś mu ochrony. I nic by się nie zmieniło. Przyhamuj dojeżdżamy.

– Inspektorowi z dziewiętnastki – mruknął nieco spokojniej Legue

Legue

– Właściciel hotelu Dunaj zadzwonił do nas dziś rano, przed ósmą. Odkrył zwłoki, wstawiając śmietniki. Facet doznał wstrząsu, jak to często bywa. Dompierre spędził w hotelu dwie doby, przyjechał z Genewy.

– Przez Dourdan – dodał Legue

– Żadnych telefonów ani listów, poza jednym, bez znaczka i pieczęci pocztowej. Ktoś zostawił go dla Dompierre w hotelowej skrzynce wczoraj po południu. Właściciel wyjął kopertę około piątej i wsunął ją do skrytki pokoju trzydzieści dwa, w którym mieszkał Dompierre. Nie muszę chyba dodawać, że nie znaleźliśmy tego listu ani przy nim, ani w jego pokoju. Wydaje się oczywiste, że właśnie ten list wywabił go na parking. Prawdopodobnie miał się z kimś spotkać. Zabójca zabrał swój list. To podwórko jest wymarzonym miejscem zbrodni. Poza tylną fasadą hotelu są tu tylko dwie ślepe ściany. W uliczce, którą można tu dojść, nocą kręcą się wyłącznie szczury. W dodatku wszyscy goście dysponują kluczem do drzwi na dziedziniec, ponieważ główne wejście jest zamykane o jedenastej wieczorem. O tak późnej porze łatwo było wywabić Dompierre’a schodami dla służby, przez te małe drzwi i odbyć rozmowę na podwórku, między samochodami. Zgodnie z tym, co pan mówi, Dompierre zbierał informacje. Prawdopodobnie niczego się nie obawiał. Zadano mu potężne uderzenie w głowę, potem dwa ciosy nożem w brzuch.

Lekarz, który dokonywał oględzin zwłok, uniósł głowę.

– Trzy ciosy – poprawił. – Zabójca nie chciał ryzykować. Ten biedak wyzionął ducha w ciągu paru minut.

Vernant wskazał na odłamki szkła ułożone na folii.

– Dompierre’a uderzono tą niewielką butelką. Oczywiście nie znaleźliśmy na niej odcisków palców.

Pokręcił głową.

– Żyjemy w smutnych czasach, kiedy nawet ostatni głupiec wie, że trzeba używać rękawiczek.

– Czas zgonu? – zapytał półgłosem Vandoosler.

Lekarz sądowy wstał i otrzepał spodnie.

– Wstępnie określiłbym go na godziny między dwudziestą trzecią a drugą w nocy. Dokładniej ustalę go na podstawie autopsji, ponieważ właściciel hotelu pamięta, o której Dompierre jadł kolację. Wstępne wnioski prześlę panom wieczorem. W każdym razie nastąpiło to najpóźniej o drugiej nad ranem.

– Nóż? – zapytał Legue

– Prawdopodobnie powszechnie używany, dość duży nóż kuche

Legue

– Czy właściciel hotelu nie zauważył niczego szczególnego na kopercie adresowanej do Dompierre’a?

– Nie. Nazwisko napisano drukowanymi literami, najzwyklejszym długopisem. Koperta była biała jak tysiące i

– Dlaczego wybrał taki kiepski hotel? Raczej nie wygląda na człowieka, któremu doskwiera brak pieniędzy.

– Właściciel twierdzi – powiedział Vernant – że Dompierre mieszkał w tej okolicy jako dziecko. Lubił tu wracać.

Zabrano ciało. Na ziemi został już tylko wykonany kredą obrys sylwetki.

– Czy rano drzwi były otwarte? – zapytał Legue

– Zamknięte – odparł Vernant. – Prawdopodobnie przez gościa, który wyszedł około siódmej trzydzieści. Tak twierdzi właściciel. Dompierre miał klucz do tych drzwi w kieszeni.

– Tamten gość nic nie zauważył?

– Nie. Mimo że jego wóz był zaparkowany bardzo blisko ciała. Ale po lewej, a drzwi kierowcy znalazły się po prawej. Zresztą samochód, duże renault 19, całkowicie zasłaniał mu zwłoki. Ruszył do przodu, niczego nie dostrzegłszy.

– Dobrze – podsumował Legue

– Skądże – powiedział Vernant. – Jak dotąd trop Simeonidis wydaje się jedynym przekonywającym. Dlatego przejmuje pan sprawę. Jeżeli nie dowiedzie pan związku tych spraw, po prostu mi ją pan odda.

Legue

– Później do ciebie zajrzę – powiedział. – Muszę sprawdzić alibi. Poza tym chcę skontaktować się z ministerstwem i ustalić, gdzie też podziewa się Piotr Relivaux. Czy wciąż jest w Tulonie, czy może gdzie indziej?

– Rozegramy wieczorem partyjkę? Może w wielorybnika? – zaproponował Vandoosler.

– Zobaczymy. Ale na pewno wpadnę. Dlaczego nie zainstalowałeś sobie jeszcze telefonu? Na co czekasz?

– Na pieniądze – odparł Vandoosler.

Było już prawie południe. Zatroskany Vandoosler, zamiast zejść do metra, rozejrzał się za budką telefoniczną. Musiał przejechać przez cały Paryż i informacja mogłaby mu umknąć. Nie ufał Legue

– To ja – powiedział. – Mogłabyś poprosić świętego Mateusza?

– Znaleźli coś? – zapytała. – Wiedzą, kto to jest?

– Jeżeli myślisz, że takie sprawy załatwia się w dwie godziny, jesteś w błędzie. Nie, to skomplikowana sprawa, może nigdy go nie złapią.

– Dobrze. – Julia westchnęła. – Już ci go daję.

– Święty Mateusz? – zaczął Vandoosler. – Odpowiadaj szeptem. Czy Aleksandra je dzisiaj u was?

– Jest środa, ale przyszła z Cyrylem. Przyzwyczaiła się. Julia szykuje dla małego specjalne dania. Dziś na przykład podała mu puree z cukinii.

Pod matczynym wpływem Julii Mateusz zaczął doceniać dobrą kuchnię, to było widać. Być może, przemknęło przez myśl Vandooslerowi, ten praktyczny obiekt zainteresowania pomagał mu odwrócić uwagę od znacznie bardziej ujmującego obiektu – samej Julii o krągłych, białych ramionach. Na jego miejscu Vandoosler bez wahania rzuciłby się na Julię, lekceważąc puree z cukinii. Ale Mateusz był chłopcem o bogatej, skomplikowanej osobowości, najpierw myślał, potem działał i nigdy nie wkraczał na nowo odkryty teren bez dłuższego zastanowienia. Każdy ma własną metodę postępowania z kobietami. Vandoosler odsunął od siebie myśl o białych ramionach Julii, której obraz przyprawiał go o lekkie drżenie, nie mówiąc już o drżeniu, jakie ogarniało go, gdy pochylała się, sięgając po szklankę. Teraz jednak nie mógł sobie pozwolić na takie emocje. Ani on, ani Mateusz, ani nikt i

– Czy Aleksandra była z wami wczoraj w południe?

– Tak.

– Wspominałeś jej o wizycie Dompierre’a?

– Tak. Nie miałem takiego zamiaru, ale zaczęła mnie wypytywać. Była smutna. Dlatego jej o tym opowiedziałem. Żeby ją trochę rozerwać.

– Nie mam do ciebie pretensji. Czasem warto puścić informację w obieg. Podałeś jej jego adres?

Mateusz zastanawiał się przez chwilę.

– Tak – powtórzył. – Obawiała się, że Dompierre będzie przez cały dzień czekał na Piotra Relivaux na ulicy. Chciałem ją uspokoić i powiedziałem, że Dompierre mieszka w hotelu przy ulicy de la Prevoyance. Ta nazwa bardzo mi się spodobała. Jestem pewien, że ją podałem. I że powiedziałem o Dunaju.

– Co ją mogło obchodzić, że jakiś obcy człowiek przez cały dzień czeka na Piotra Relivaux?

– Nie mam pojęcia.

– Słuchaj uważnie, święty Mateuszu. Dompierre został zabity między jedenastą wieczorem a drugą nad ranem. Zadano mu trzy ciosy nożem w brzuch. Dał się wciągnąć w pułapkę i wyszedł na spotkanie z mordercą. Może nim być Relivaux, który rzekomo przypadkiem właśnie teraz włóczy się po kraju, może nim być ktoś z Dourdan albo ktokolwiek i

– Tak – odparł Mateusz, nie obrażając się na Vandooslera.

– Ty rób to, co zwykle. Obsługuj, rozglądając się zza tacy, i zbieraj drobne informacje. I proś niebo, żeby okazało się, że tej nocy Aleksandra nie opuszczała domu. Absolutnie nie wspominajcie o niczym Legue