Skandalistka

ROZDZIAŁ PIERWSZY

1818

Pani Emma Wren była powszechnie znana z urządzania wyjątkowo szalonych, ekscentrycznych przyjęć, toteż o zaproszenia zabiegały nawet kobiety lekkich obyczajów i młodzi rozpustnicy, których ekscesy spotykały się z głośnym potępieniem ze strony co stateczniejszych person z towarzystwa.

Pewnej gorącej czerwcowej nocy pani Wren wydawała bardzo szczególną kolację dla dobranego grona przyjaciół, chcąc w ten sposób uczcić zbliżający się ślub jednego ze stałych gości, osławionego kobieciarza, lorda Andrew Brookesa. Ułożenie menu na tę okazję wywołało zajadły spór między panią Wren a jej kucharzem, który omal nie zrezygnował z posady, kiedy zapoznano go z oczekiwaniami co do deseru. Ostatecznie udało się osiągnąć kompromis; specjalnie na ten wieczór wynajęto francuskiego kuchmistrza, a kucharz wycofał się do swego kąta, mamrocząc pod nosem że Careme, kucharz księcia regenta będzie tu bez wątpienia najlepszy, jako o wiele bardziej przyzwyczajony do takich bezeceństw niż on.

Godzina była późna i powietrze w jadalni było gęste od dymu świec i oparów wina, kiedy wniesiono deser. Goście, w znakomitej większości panowie, siedzieli rozparci wygodnie w fotelach, najedzeni, opici, poddając się karesom dam z półświatka, które pani Wren bez oporu zaliczała do grona swych znajomych. Jedna z prostytutek siedziała na kolanach przyszłego pana młodego, wkładała mu do ust winogrona leżące na srebrnej misie pośrodku stołu i prowokująco szeptała mu coś do ucha. Już zdążył wsunąć rękę za jej stanik i pieścił ją od niechcenia, a twarz czerwieniała mu coraz bardziej pod wpływem alkoholu i żądzy. Kiedy otwarto podwójne drzwi i do jadalni wkroczyli lokaje, pani Wren zaklaskała w dłonie, prosząc o ciszę.

– Panie i panowie… – prowokacyjnie zawiesiła głos – przyjmijcie, proszę, wasz deser, szczególny twór dla upamiętnienia tej smutnej okazji.

W sali rozległy się szepty i śmiechy.

– Jestem – pewna, że Andrew nas nie opuści – ciągnęła słodko pani Wren, zerkając znacząco na Brookesa, który jedną ręką ściskał wypełniony po brzegi kieliszek brandy, a drugą prostytutkę. – Żeby rozdzielić mężczyznę z jego przyjaciółmi trzeba czegoś więcej niż małżeństwa. Andrew, oto nasz prezent dla ciebie.

Rozległy się brawa. Pani Wren odsunęła się i dała znak lokajom trzymającym wielką tacę, żeby umieścili ją pośrodku stołu. Co uczyniwszy, wycofali się, a kamerdyner w liberii uniósł srebrną pokrywę.

Zapadła cisza. Goście byli zszokowani. Kilku rozpustników wyprostowało się w fotelach i zastygli tak, z ustami otwartymi ze zdumienia. Brookes znieruchomiał i nawet nie zauważył, że młoda kobieta zsunęła się z jego kolan.

Na srebrnej tacy pośrodku stołu spoczywała lady Juliana Myfleet w pełnej krasie, naga i prowokująca. Kasztanowe włosy, podpięte do góry, podtrzymywał olśniewający brylantowy diadem. Prawe udo zdobiła podwiązka wysadzana klejnotami, a szyję cienki srebrny łańcuszek. W pępku spoczywało winogrono, zakrętasy śmietanki były rozmieszczone strategicznie na jej ciele, a kiście winogron, truskawki i plastry melona artystycznie przesłaniały jej nagość. Całe jej ciało przyprószono cukrem pudrem, toteż lśniła w bladym świetle świec. Z nieznacznym kocim uśmieszkiem wyciągnęła srebrną łyżeczkę w kierunku Brookesa.

– Poczęstuj się pierwszy, mój drogi.

Brookes skwapliwie skorzystał z zaproszenia, zagarniając owoce i śmietankę z takim zapałem, że ręka mu zadrżała i omal nie upuścił wszystkiego na podłogę. Za nim napierali pozostali panowie, przy akompaniamencie gwizdów i wiwatów.

Sir Jasper Colling, jeden z najwytrwalszych adoratorów lady Juliany, przepchał się do przodu.

– Chcę zanurzyć mą łyżkę w tym deserze – powiedział. Brookes odepchnął go na bok.

– Musisz poczekać na swoją kolej, stary. To moje przyjęcie i mój deser. Niech mnie, jeśli za chwilę nie będę go wylizywał.

Towarzysząca mu dama z półświatka wyglądała na wyjątkowo obrażoną z powodu zejścia na drugi plan.

Lady Juliana leniwie odwróciła głowę. Jej wzrok spoczął na dżentelmenie, którego nigdy wcześniej nie widziała na wieczornych przyjęciach u Emmy. Był wysoki, jasnowłosy i, choć szczupłej budowy, miał szerokie ramiona i sprawiał wrażenie silnego. Z wyrazistą opaloną twarzą i ostro zarysowaną linią szczęk wyglądał tak, że chciałoby się mieć go za sprzymierzeńca w razie kłopotów. Siedział rozparty w fotelu, całą swoją postawą wyrażając pogardę dla chętnych otaczających stół, a jego spojrzenie w mrocznym pokoju było gniewne i nieprzeniknione.

Juliana miała wrażenie, że skądś go zna. Uśmiechnęła się do niego prowokująco.

– Pozwól tutaj, mój drogi. Nie bądź taki nieśmiały. Bardzo ciemne zielononiebieskie oczy szacowały ją przez chwilę z lodowatą obojętnością.

– Dziękuję, nie przepadam za deserami.

Juliana nienawykła do spotykania się z odmową. Spokojnie odpowiedziała spojrzeniem na spojrzenie. Wyglądał na jej rówieśnika, mógł mieć dwadzieścia dziewięć lat, może trochę więcej. W jego wzroku dostrzegła pewne zmęczenie światem, co sugerowało, że widywał takie sceny i nie tylko takie wiele razy. Z nikłym, cynicznym uśmiechem na wargach wytrzymał wzrok Juliany.

Przez ułamek sekundy znów była bardzo młoda i bardzo skonsternowana, jakby cała ta kiczowata scenka była jakąś potworną pomyłką, w której znalazła się przez fatalny przypadek. Drapieżne uśmiechy, zachła

W końcu odwrócił się i skinął na lokaja, by napełnił mu kieliszek. Dziwne wrażenie ustąpiło. Juliana lekko wzruszyła połyskującym ramieniem i obdarzyła uśmiechem najmłodszego i najbardziej podekscytowanego z dżentelmenów.

– Simon, kochany, nie masz ochoty zlizać śmietanki z tego miejsca?

Na moment wygięła ciało, wychodząc naprzeciw zachła

Drzwi do jadalni zamknęły się i szum rozmów przybrał na sile, bo goście zaczęli rozwodzić się nad jej najnowszym śmiałym wybrykiem. Wygięła wargi w lekkim uśmiechu. Będą mieli o czym rozmawiać w swoich klubach! Choćby jutrzejszy ślub był nie wiedzieć jak wytworny, małżeństwo Brookesa będzie się wszystkim kojarzyć ze skandalicznymi wydarzeniami, które miały miejsce w poprzedzającą je noc. I znów szacowne matrony z towarzystwa będą z oburzeniem komentować szokujące zachowanie lady Juliany Myfleet, córki markiza Tallanta, która niegdyś była jedną z nich i tak spektakularnie utraciła ich szacunek.

– Tędy, proszę pani. – Pokojówka wskazała jej kręcone schody. Była bardzo młoda i niezbyt ładna. Juliana uświadomiła sobie, że Emma zatrudnia brzydkie pokojówki; zapewne nie jest w stanie znieść jakiejkolwiek konkurencji. Dziewczyna poprowadziła ją do otwartych drzwi na piętrze, prowadzących do pokoju, z którego Juliana korzystała już wcześniej, kiedy zdejmowała strój, w którym przyszła. Za kolejnymi drzwiami znajdowało się mniejsze pomieszczenie, gdzie i

Juliana posiała czarujący uśmiech pierwszej z dziewcząt, zsunęła peniuar, pochyliła się, by odpiąć podwiązkę z nogi i weszła do wody.

– Dziękuję ci. Teraz zostaw mnie samą.

Pokojówka w odpowiedzi uśmiechnęła się do niej zaciśniętymi wargami i podniosła ubrudzony peniuar z podłogi. Dygnęła z dezaprobatą i bez onieśmielenia, po czym wyszła. Juliana wybuchnęła śmiechem.

Cukier puder w wodzie robił się lepki, toteż Juliana sięgnęła po szczotkę na długiej drewnianej rączce, chcąc się porządnie wyszorować. Wolała robić to sama. Na myśl o tym, że jej delikatną skórę miałaby atakować pokojówka o dłoniach jak szynki, aż się wzdrygnęła. Pozostałości śmietanki pływały po powierzchni wody jak obrzydliwe szumowiny, a między nimi wirował kawałek jabłka. Skrzywiła się. Następstwa jej skandalicznego postępku okazywały się o wiele mniej przyjemne niż sam figiel. Zdaje się, że będzie potrzebowała drugiej kąpieli, by zmyć pozostałości pierwszej.

Odchyliła głowę i zamknęła oczy, odtwarzając w myślach chwilę, w której lokaje unieśli pokrywę srebrnej tacy i odsłonili ją w całej okazałości. Wywołane tym poruszenie było naprawdę zabawne. Kobiety gotowały się z wściekłości, a mężczyźni sprawiali wrażenie małych chłopców w sklepie ze słodyczami. Juliana uśmiechnęła się z satysfakcją. Bardzo przyjemnie jest wzbudzać takie emocje. Podziw, pożądanie… i pogardę.

Usiadła raptownie, bo przed oczami stanęła jej twarz jasnowłosego nieznajomego.

„Dziękuję, nie przepadam za deserami”. Co za bezczelność! Jak on śmiał potraktować ją z taką pogardą? To był przecież tylko żart. A w ogóle co taki purytanin robił na szalonej kolacji u Emmy? Zapewne szedł na jakieś spotkanie w kościele i zgubił drogę.

Wstała, rozchlapując wodę poza krawędź wa