Wybra?cy bog?w

– Zawsze tacy byli. Zawsze musieliśmy się użerać sami, a hołota tylko trzęsła portkami.

– Nie wiem… Może oni zmądrzeli? Uważają, żeby ludzi nie wkurwiać. Dawniej żyło się jak na bombie, wystarczyło tylko rzucić iskrę i wybuchało. A teraz jakbyś się taplał w błocie. Naprawdę… próbowałem, tsssss… i cisza. Zwis totalny.

– To nadal jest bomba, Szregi. Tylko zapalnik wyjęli. Załatwili właśnie takich jak my, tych wszystkich, co stwierdzili, że pieprzą i zaczęli myśleć o sobie. Specjalnie nas powypuszczali i dali spokój, licząc na to, że zaczniemy układać sobie życie. Więc żebyś wiedział, że jak tu gnijesz, to bardziej im nie możesz dogodzić.

Szregi milczał, patrząc gdzieś ponad nim, na ścianę.

– I to w końcu pieprznie, tak czy owak – podjął Hornen, przełknąwszy. – Musi pieprznąć. Przecież cały ten świat jest od początku do końca zbudowany po wariacku. Z nikim się nie liczą ani z niczym, nawet ze zdrowym rozsądkiem. Zauważyłeś, że o żarcie jest coraz trudniej? W końcu go zabraknie. I dobrze, bo inaczej to stado nigdy się nie ruszy. Kurwa, przecież to jest piętnastu facetów na krzyż! Oni w końcu muszą się rypnąć, aż wióry pójdą. I nie wolno nam tego momentu przegapić. Trzeba być w każdej chwili gotowym…

– Tak – mruknął Szregi. Wyglądał, jakby łamał się, walczył sam ze sobą. A jednocześnie Hornen czuł bardzo wyraźnie, że coś w nim siedzi, coś, do czego nie chce się przyznać. Niemal odbierał to od Szregiego, tak mocno, jakby wzmacniacz, który nosił za kołnierzem, był włączony.

– Pewnie, że tak. Słuchaj Hornen – Szregi odetchnął głęboko i pochylił się nad stołem, patrząc tamtemu w oczy. – Przepraszam cię za to pytanie: robisz w czymś teraz? Możesz mi powiedzieć?

– Owszem – odpowiedział sztywno (kurwa, no przecież komu jak komu, Szregiemu można ufać!) – Robię i to jest naprawdę duża sprawa.

– Masz rację. Ja mam dość tego gnicia. Czekałem na coś, sam nie wiem na co. Pomóż mi wejść w tę robotę. Znasz mnie… – przy tych słowach zaciął się nagle, jakby stanęły mu w gardle. – Nie nawalę. Możesz…?

– Nie, sam wiesz. Nie kieruję tymi sprawami, mam swoją działkę i odwalam ją jak umiem.

– Cholera… nie wiedziałem, że jeszcze coś się dzieje, sądziłem, że już dawno po wszystkim, że na Rocie trawa rośnie… Pewnie, co ja tu mogłem wiedzieć, na tym zadupiu.

– Oglądaj holo, dużo się dowiesz. Pewnie, że się dzieje. Nic się tak łatwo nie kończy. Można pozamykać ludzi, znajdą się nowi. Nie wierzyłeś?

– Nie. Straciłem nadzieję. Ale to teraz nieważne. Hornen, wprowadź mnie.

Patrzył na niego nieomal błagalnie.

– Mógłbym pogadać z ludźmi – rzekł wreszcie Hornen powoli, zastanawiając się nad każdym słowem. Coś było nie tak.

– Zrobisz to?

Hornen odsunął się od stołu i w zamyśleniu przyglądał się trzymanej w ręku szklance z niedopitym piwem.

– Posłuchaj – zaczął w końcu. – Nie bardzo wiem, jak ci powiedzieć… Kiedy pracowaliśmy dla Roty, nie wiedziałem czegoś. Mam pewne zdolności… to się nazywa telepatia. Trenowałem ostatnio dużo, dostałem specjalny sprzęt. Wiesz, o co chodzi?

Szregi niepewnie pokręcił głową.

– Instytut trzyma sprawę w tajemnicy, ale pracują nad tym od wielu lat. Po prostu, telepata z odległości kilku metrów czuje, co się w tobie dzieje. Odbiera twoje emocje, czy się boisz, czy mówisz prawdę… Po treningu może je nawet odbierać bez sprzętu, tak jak ja teraz. Szregi, ja czuję, że… ty nie jesteś ze mną szczery. Coś ukrywasz. To w sumie nie jest ważne, ale sam wiesz, jeżeli chcesz, żebym za ciebie poręczył… Muszę ci móc zaufać.

Szregi podniósł się nagle. Podszedł powoli do okna.

– To kurewstwo – powiedział, odwrócony twarzą do szyby.

– Pewnie tak. Ale ja tego nie wymyśliłem. Nauczyłem się po prostu, inaczej nie mógłbym robić tego, co robię. O co chodzi, Szregi? No chyba możesz mi, do cholery, powiedzieć? Co jest?

– Dobrze, powiem ci. Znasz mnie… Znałeś mnie jako najtwardszego twardziela w całej Rocie. Bo byłem taki. Uczyłem was wszystkiego, prawda? Powiedz, że cię nauczyłem.

– Nauczyłeś mnie – powtórzył zdezorientowany Hornen.

– To nie poza. Ja naprawdę taki byłem. Mogłem tych wszystkich skurwysynów roznieść, udusić gołymi rękami. Nie bałem się, że mogę zginąć albo zgnić w więzieniu. Wtedy to było dla mnie puste, nic nie znaczące słowa. Zresztą, dla wszystkich. Nikt nie zna siebie, nie wie, co naprawdę jest wart. Potem przychodzi znienacka chwila, kiedy trzeba się sprawdzić. Dopiero gdy człowiek dostanie żarową po oczach, głupieje. Przynajmniej ja zgłupiałem.

– Torturowali cię? Nie wytrzymałeś bólu?

– Nic nie rozumiesz. Ja po prostu zgłupiałem. Przeraziłem się, zanim mnie jeszcze wzięli na dołek. Dostałem jakiegoś ataku strachu, kiedy kazali mi oddać sznurowadła. Nie wiem, znałem to wszystko. Rutynowe, sprawdzające pytania, wszystko, o czym nasi pisali w instrukcji. Znałem to na pamięć. Ale jak mi kazali oddać sznurowadła, nie wiem, chwyciło mnie coś takiego… pękłem. Powiedziałem im wszystko. Gadałem prawie dwie godziny z tymi pierdolonymi sznurowadłami w łapie. Kurwa, siedziałem i prułem się! Wszystko im powiedziałem.

Szregi przycisnął czoło do szyby.

– To nic. Obiecali, że mnie puszczą jak podpiszę. No i, kurwa, podpisałem. No i mnie puścili następnego dnia. Wy już wtedy wszyscy siedzieliście. Teraz wiesz, dlaczego uciekłem na to zadupie?

– Podpisałeś lojalkę? Szregi milczał.

– Pamiętasz, co mówiłeś, jak byłeś szefem grupy?

– Pamiętam.

– Podtrzymujesz to?

– Nie potrafiłem się zabić. Próbowałem. Więc jeśli mi w tym pomożesz, w porządku.

Hornen przetarł dłonią twarz. Czuł się, jakby cały świat zwalił mu się nagle na łeb. Sięgnął po papierosa.

– Widzisz, wtedy gdy to mówiłem, wszystko wydawało się takie jasne i proste. Świat był nasz. Polegałem na sobie, nienawidziłem tych, którzy nie potrafili pozostać przyzwoitymi ludźmi. Gardziłem i

– Ale wiesz, że jeśli sobie przypomną, musisz wykonać każdy ich rozkaz? Każdy! Inaczej mają prawo cię zatłuc jak psa, bez słowa uzasadnienia. I chcesz, żebym cię wciągnął w robotę? Szregi, kurwa, to nie możesz być ty! Co się z tobą stało?

Szregi stał przy oknie z przyciśniętą do szyby twarzą.

– Zmieniłem się, Hornen. Życie nie stoi w miejscu. Wszyscy się zmieniamy.

– Gówno prawda. A ja?

– Nie wiem. – Odwrócił się powoli. – Hornen, pomóż mi. Zrób to dla mnie. Ja chcę im udowodnić, że nie jestem jeszcze ostatnią swołoczą.

– Gdybyś był, to by ci to nie przeszkadzało.

– Wiesz, Ronię kiedyś powiedziała coś podobnego…

– Ona wie?

– Nie. Nikt o tym dotąd nie wiedział. I tobie też bym nie mówił. Hornen, pomóż mi. Przecież muszę się jakoś odkuć. Przecież jestem twoim przyjacielem…

– Byłeś.

Szregi usiadł ciężko. Hornen miał wrażenie, że w oczach zaszkliły mu się łzy.

– I co kurwa, będziesz mi jeszcze płakał w mankiet?

– Nie płaczę. Ostatnio ostro piłem, to człowieka rozmiękcza… Nie potrafię tak żyć.

– Nie potrafisz? Ale sypać nas wszystkich i podpisać lojalkę potrafiłeś? – opanował się, po chwili dodał spokojniejszym tonem – Sam wiesz, że fajter nie ma przyjaciół. Ma ludzi, z którymi pracuje i nie wolno mu ich narażać. Całej reszty musi się pilnować. Sam mnie tego, do cholery, uczyłeś! Sam mi kazałeś, żebym to sobie powtarzał. Muszę się ciebie pilnować, rozumiesz? Jeśli jutro spytają cię o mnie, będziesz musiał im powiedzieć. Pękłeś – twoja sprawa, ale skoro sypnąłeś raz, możesz sypać dalej. Nie mogę ci ufać. Kurwa, jestem głupi chuj! Nie powinienem tu przychodzić. W ogóle powinienem cię chlasnąć po gardle i spieprzać. Co za cholera cię przyniosła na te schody!

– Może po to, żebyś się czegoś dowiedział. I żebyś nie zrobił tego co ja.

– Nie bój się o mnie – odetchnął głęboko, szukając wzrokiem swojej kurtki. Szumiało mu we łbie, chociaż wypił przecież tylko odrobinę piwa. – Nie widzieliśmy się w ogóle, Szregi. Szkoda, że to się stało. Możesz się śmiać, ale jak garowałem, to myślałem właśnie o tobie. Że ty na pewno trzymasz fason, więc nie mogę być gorszy. A robiłem wtedy pod siebie ze strachu.

Szregi milczał.

– Jesteś dobrym fajterem, Hornen. Powinienem być z ciebie dumny, w końcu to ja cię wciągnąłem. Jesteś dobrym fajterem. Ale nie wiem, czy jesteś dobrym człowiekiem.

– Nie masz prawa mówić, co to w ogóle jest dobry człowiek. W ogóle nic nie masz prawa mówić, Szregi. Na korytarzu rozległy się kroki. Trzask drzwi.

– No, jestem – Ronię niemal wbiegła do pokoju, niedbale zamykając za sobą drzwi. Przejęta i zaaferowana, ściągnęła płaszcz, wieszając go przy drzwiach. Boże kochany, ona w ogóle nie była stąd. Nie pasowała Hornenowi do tego pokoju i do słów, które w nim padły.

– Słuchajcie, coś się dzieje na mieście – mówiła. – Zupełny obłęd. Gęsto od gliniarzy, aż dziwne, że się ze sobą nie zderzają. Nie wiem, co to jest, jeszcze nigdy się tak nie wyroili, i to na noc… Coś się stało? – spytała, przyglądając im się uważnie.

Hornen pochwycił rozpaczliwe spojrzenie Szregiego.

– Wspominaliśmy trochę stare dzieje – powiedział. – Stąd ten grobowy nastrój. Muszę już iść. Dziękuję ci za gościnę. Chciałbym, żebyśmy się jeszcze kiedyś spotkali.

– Posłuchaj… – zawiesiła głos. Nie przedstawił jej się dotąd.

– Hornen – powiedział, uświadamiając sobie niejasno, że znów popełnia błąd. Nie był w stanie policzyć, który to już dzisiaj. Ale tym razem ta świadomość nie płynęła z odczuć. To rozsądek.

– Posłuchaj, Hornen. Nie wiem, czy masz ochotę się z nimi spotykać. Naprawdę coś się tam dzieje. Chodzą po sześciu, całe niebo pełne pancerek.

– Muszę iść. Nic nie poradzę.

Ten poważny, pełen rozsądku głos zupełnie nie pasował mu do dziewczyny. Obróciła się do Szregiego, jakby chciała powiedzieć „nie pozwól mu”. Ale Szregi milczał, odwrócony plecami.