Добавить в цитаты Настройки чтения

Страница 129 из 131

w Prusiech— dziś popr.: w Prusach.

kmieć— zamożny chłop, posiadający własne gospodarstwo.

klecha— pogardl. o księdzu, daw. osoba z niższymi święceniami kapłańskimi.

utwierdzenie(daw.) — umocnienie, fortyfikacje.

rajca— radca, doradca.

dufny(daw.) — cechujący się nadmierną pewnością siebie.

cnić się— tęsknić, nudzić się.

dzierżyć(daw.) — trzymać.

jeno(daw.) — tylko.

Konrad von Jungingen— 1355–1407, wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1393-1407, zręczny polityk, umiejętnie rozgrywający konflikty między książętami litewskimi.

przeznać(daw.) — poznać.

Nowa Marchia— (niem. Neumark), zachodniopomorska prowincja Marchii Brandenburskiej, w latach 1402–1454 znajdowała się pod władzą Krzyżaków.

wiera(daw.) — prawda.

rozpłatać— rozciąć na pół.

Ulrich von Jungingen— 1360–1410, wielki mistrz zakonu krzyżackiego, zginął w bitwie pod Grunwaldem.

prawy(daw.) — prawdziwy.

Joa

Santok— gród u ujścia Noteci, obecnie wieś.

miasto(daw.) — zamiast.

ninie(daw.) — teraz.

Witold Kiejstutowicz, zwany Wielkim— (ok. 1350–1430), wielki książę litewski, brat stryjeczny Władysława Jagiełły. W latach 1382–1385 oraz 1390 przejściowo sprzymierzony z Krzyżakami przeciw Jagielle.

przeto(daw.) — więc, zatem.

jąć(daw.) — zacząć.

kasztel(daw.) — zameczek, niewielka twierdza.

wici— wezwanie na wojnę, przysyłane w postaci pęku gałązek (witek) wierzbowych lub powrozów.

pchnąć(daw.) — wysłać.

czeladź(daw.) — służba.

czatownia(daw.) — wartownia.

duchem(daw.) — szybko.

w leciech— dziś popr.: w latach.

czerstwy(daw.) — silny, zdrowy.

frasować się(daw.) — smucić się.

sulica— broń drzewcowa o cienkim grocie, używana do przebijania zbroi.

liliowy— tu: biały jak lilia.

w trzy kopie— w sile trzech pocztów rycerskich.

ziemia dobrzyńska— obszar na wschód od Torunia, zagarnięty przez Krzyżaków wskutek bezprawnej umowy z księciem Władysławem Opolczykiem.

Wacław IV Luksemburski— (1361–1419), król niemiecki i czeski, książę Luksemburga.

Witold Kiejstutowicz, zwany Wielkim— (ok. 1350–1430), wielki książę litewski, brat stryjeczny Władysława Jagiełły. W latach 1382–1385 oraz 1390 przejściowo sprzymierzony z Krzyżakami przeciw Jagielle.

niepodobny(daw.) — niemożliwy.

Dąbrowna— obecnie Dąbrówno, wieś w powiacie ostródzkim.

walny— poważny, zasadniczy, decydujący.

lubo(daw.) — chociaż.

Władysław II Jagiełło— (ok. 1362–1434), syn wlk. księcia Olgierda, wielki książę litewski, król Polski od małżeństwa z Jadwigą (1386). Dwukrotnie ochrzczony (przez matkę Julia

Witold Kiejstutowicz, zwany Wielkim— (ok. 1350–1430), wielki książę litewski, brat stryjeczny Władysława Jagiełły. W latach 1382–1385 oraz 1390 przejściowo sprzymierzony z Krzyżakami przeciw Jagielle.

knecht(daw.) — żołnierz piechoty niemieckiej.

dżdżu(daw.) — deszczu.

miesiąc(daw.) — księżyc.

Jakub z Koniecpola— (zm. 1430), wojewoda sieradzki, starosta kujawski, uczestniczył w radzie królewskiej Władysława Jagiełły.

podwojski— niższy urzędnik.

w przodku(daw.) — w straży przedniej.

wartko(daw.) — szybko.

pożyć— tu: zdobyć.

Żmudź— historyczna nazwa tzw. Dolnej Litwy, nizi

Besarabia— kraina historyczna między rzekami Dniestrem a Prutem, obecnie pogranicze Mołdawii i Ukrainy.

Wołoszczyzna— kraina historyczna na Nizinie Wołoskiej, na południu dzisiejszej Rumunii.

przywodzić— dziś popr.: przewodzić.

Zyndram z Maszkowic— (zm. ok. 1414) polski rycerz niemieckiego pochodzenia.

sprawca— tu: ten, co „sprawia”, tzn. ustawia szyk bojowy.

statysta(daw.) — mąż stanu.

Krystyn z Ostrowa— (1352–1430) – ochmistrz na dworze królowej Jadwigi, kasztelan krakowski i sandomierski.

Jan z Tarnowa— (1367–1433), wojewoda krakowski od 1409.

Sędziwój z Ostroroga— (1375–1441), wojewoda poznański w latach 1406– 1441, włączony do sztabu Jagiełły w czasie wojny polsko–krzyżackiej.

sędomierski— dziś popr.: sandomierski.

Mikołaj Trąba— (ok. 1358–1422), duchowny i polityk, podkanclerzy koro

Zbigniew z Brzezia— (1360–1425), marszałek wielki koro

Piotr Szafraniec— (zm. 1437), w późniejszym okresie wojewoda sandomierski i krakowski.

Ziemowit V— (1389–1442), książę mazowiecki, dziedziczny le

Ziemowit IV— (ok. 1352–1426) książę płocki, prowadzący samodzielną politykę zagraniczną, długo występował jako przeciwnik Jagiełły, dał się poznać jako dobry administrator.

Zawisza Czarny z Garbowa— (ok. 1370–1428) polski rycerz, przez pewien czas na służbie króla Węgier Zygmunta Luksemburskiego.

Jan Farurej z Garbowa— rycerz, brat Zawiszy Czarnego.

Abdank— średniowieczny ród możnowładczy.

Paweł (Paszko) zwany Złodziej z Biskupic— rycerz, uczestnik bitwy pod Grunwaldem.

Mikołaj Powała z Taczewa— (ok. 1380–ok. 1415), rycerz i dyplomata, powołany do rady woje

Marcin (Marcisz) z Wrocimowic— (zm. 1442) – polski rycerz niemieckiego pochodzenia, starosta łowicki.

przedchorągiewny(daw.) — rycerz walczący w pierwszej linii, przed sztandarem chorągwi.

rad(daw.) — chętnie.

tuszyć(daw.) — mieć nadzieję.

ninie(daw.) — teraz.

jeno(daw.) — tylko.

mycka— małe, okrągłe nakrycie głowy.

Geldria— prowincja Holandii położona pomiędzy rzekami IJssel, Moza i Ren.

Janusz I Starszy (Warszawski)— (ok. 1346–1429), książę mazowiecki, le

służby powinien(daw.) — jest zobowiązany do służby.

niewiasta— tu: żona.

ugwarzyć(daw.) — porozmawiać.

zali(daw.) — czy.

klecha— pomocnik księdza, zwykle z niższymi święceniami.

rohatyna(z ukr.) — włócznia z grotem zaopatrzonym w hak, aby po wbiciu trudniej ją było wyciągnąć.

bawić(daw.) — przebywać.

dworować(daw.) — żartować.

niedziela(daw.) — tydzień.

Jadwiga— (ok. 1374–1399), córka Ludwika Węgierskiego, w 1384 koronowana na króla Polski (prawo nie przewidywało wówczas koronacji królowej), w 1386 poślubiła Władysława Jagiełłę, co dało początek unii polsko-litewskiej.

wyłuszczyć— przedstawić, wyjaśnić.

miesiąc(daw.) — księżyc.

kniaź— książę.

Witold Kiejstutowicz, zwany Wielkim— (ok. 1350–1430), wielki książę litewski, brat stryjeczny Władysława Jagiełły. W latach 1382–1385 oraz 1390 przejściowo sprzymierzony z Krzyżakami przeciw Jagielle.

okryty— tu odnosi się do liczby rycerzy w chorągwi.

sulica— broń drzewcowa o cienkim grocie, używana do przebijania zbroi.