Страница 78 из 120
Rozdział 23
To byłeś ty? – To nigdy nie byłem ja. To zawsze byłem ja.
– Ryzykowałeś – powiedziałem sztywno, napastliwie. – Mogłeś rozegrać to na spokojnie, ale zrobiłeś inaczej, i to był błąd. Z początku tego nie widziałem, ale w końcu zrozumiałem, jak jest naprawdę.
– Wielu rzeczy nie dostrzegłeś, Mewa.
– Nie ma cię tu – wymamrotałem powoli; ton moich słów zdradzał brak pewności, który czułem. – Jesteś tylko wspomnieniem.
– Nie tylko tu jestem – syknął anioł – ale tym razem przyszedłem po ciebie.
Odwróciłem się gwałtownie, jakbym mógł stanąć twarzą w twarz z dręczącym mnie głosem. Ale on był jak cień, przeskakujący z jednego ciemnego kąta pokoju do drugiego, wciąż nieuchwytny, tuż poza moim zasięgiem. Złapałem popielniczkę pełną niedopałków i cisnąłem ją z całej siły w niewyraźny kształt. Jego śmiech zlał się z hukiem eksplozji szkła, kiedy popielniczka rozbiła się o ścianę. Obracałem się na wszystkie strony, próbując go namierzyć, ale anioł ruszał się zbyt szybko. Krzyknąłem, żeby się zatrzymał, że się go nie boję, żeby walczył uczciwie, a wszystko to brzmiało jak krzyki zapłakanego dziecka na placu zabaw, próbującego stawić czoło dręczącemu go starszemu chłopcu. Z każdą chwilą było gorzej, z każdą mijającą sekundą czułem się mniejszy, słabszy. Z furią chwyciłem drewniany taboret i rzuciłem nim przez pokój. Uderzył o framugę drzwi, odłupując kawałek pomalowanego drewna, potem upadł z łomotem na podłogę.
Wzbierała we mnie rozpacz. Rozejrzałem się za Peterem, który mógłby mi pomóc, ale nigdzie go nie było. Próbowałem wyobrazić sobie Lucy, Dużego Czarnego, Małego Czarnego albo kogokolwiek i
Byłem sam, a to samotność wbiła się ostrzem prosto w serce.
Przez chwilę myślałem, że jestem zgubiony, potem, przez mgłę jazgotu przeszłego i przyszłego szaleństwa usłyszałem dźwięk, który wydał mi się nie na miejscu. Uporczywe łomotanie. Niby zwykłe, ale jakieś i
Anioł znów dmuchnął chłodem na mój kark.
Stukanie nie ustawało. Przybierało na sile.
Ostrożnie podszedłem do drzwi.
– Kto tam? – spytałem. Nie orientowałem się już, czy ten odgłos ze świata zewnętrznego był bardziej rzeczywisty niż wężowy szept anioła, czy choćby dodająca otuchy obecność Petera podczas którejś z jego nieregularnych wizyt. Wszystko się zlewało.
– Francis Petreł?
– Kto tam? – powtórzyłem.
– Klein z Centrum Zdrowia.
Nazwisko wydało mi się mgliście znajome, jakby należało do wspomnień z dzieciństwa, a nie bieżących wydarzeń. Nachyliłem głowę do drzwi, próbując przypisać nazwisku twarz. Powoli w mojej wyobraźni rysy nabrały kształtu. Szczupły, łysiejący mężczyzna, w grubych okularach, lekko sepleniący, który nerwowo pocierał podbródek późnym popołudniem, kiedy robił się zmęczony albo kiedy któryś z jego pacjentów nie czynił postępów. Nie wiedziałem, czy w ogóle tam jest, czy w ogóle go słyszę. Ale docierało do mnie, że gdzieś tam istniał jakiś pan Klein, że często rozmawiałem z nim w jego zbyt jasno oświetlonym, skąpo urządzonym gabinecie, i że istnieje niewielka możliwość, że to rzeczywiście on.
– Czego pan chce? – spytałem, wciąż stojąc pod drzwiami.
– Opuścił pan dwie ostatnie wizyty. Martwimy się o pana.
– Opuściłem wizyty?
– Tak. Bierze pan leki, które trzeba monitorować. Prawdopodobnie musimy wypisać kilka recept. Może pan otworzyć?
– Po co pan tu przyszedł?
– Już mówiłem – ciągnął Klein. – Miał pan wyznaczone regularne wizyty w klinice. Przestał się pan pojawiać. Nigdy przedtem, od wyjścia z Western State żadnej pan nie opuścił. Martwimy się o pana.
Pokręciłem głową. Wiedziałem, że nie wolno mi otwierać drzwi.
– Nic mi nie jest – skłamałem. – Proszę mnie zostawić w spokoju.
– Wydaje się pan zestresowany, Francis. Słyszałem krzyki, kiedy wchodziłem po schodach. Brzmiało to, jakby w pana mieszkaniu toczyła się bójka. Jest tam z panem ktoś?
– Nie. – Ani nie skłamałem, ani nie powiedziałem prawdy.
– Niech pan otworzy, łatwiej się nam będzie rozmawiało.
– Nie.
– Francis, nie ma się czego bać. Było się czego bać. Wszystkiego.
– Nie chcę waszej pomocy. Zostawcie mnie w spokoju.
– Jeśli tak zrobię, obieca pan, że przyjdzie do kliniki sam?
– Kiedy?
– Dzisiaj. Najpóźniej jutro.
– Może.
– Marna obietnica, Francis.
– Postaram się.
– Muszę mieć pana słowo, że pojawi się pan w klinice dziś albo jutro i da się dokładnie przebadać.
– Bo co?
– Francis – westchnął Klein. – Naprawdę musi pan zadawać to pytanie? Znów oparłem głowę o drzwi, uderzyłem w nie czołem, raz, dwa, jakbym mógł w ten sposób przegnać złe myśli i obawy.
– Wyślecie mnie z powrotem do szpitala – powiedziałem ostrożnie. Bardzo cicho.
– Słucham? Nie słyszę.
– Nie chcę tam wracać – ciągnąłem. – Nienawidziłem szpitala. Prawie zginąłem. Nie chcę wracać do szpitala.
– Francis, szpital jest zamknięty. Na dobre. Nie będzie pan musiał tam wracać. Nikt nie musi.
– Po prostu nie mogę tam wrócić.
– Francis, dlaczego nie chce pan otworzyć?
– Nie ma cię tam – szepnąłem. – Jesteś tylko snem.
Klein się zawahał.
– Francis, siostry się o pana martwią. I wiele i
– Klinika nie istnieje.
– Istnieje. Wie pan o tym. Był pan tam wiele razy.
– Idź sobie.
– Proszę mi obiecać, że przyjdzie pan sam. Wziąłem głęboki oddech.
– Dobrze. Obiecuję.
– Całym zdaniem – nalegał pan Klein.
– Obiecuję, że przyjdę do kliniki.
– Kiedy?
– Dzisiaj. Albo jutro.
– Daje pan słowo?
– Tak.
Wyczułem, że pan Klein znów się zawahał, jakby się zastanawiał, czy może mi uwierzyć.
– Dobrze – powiedział w końcu, po chwili milczenia. – Niech będzie. Ale proszę mnie nie zawieść, Francis.
– Nie zawiodę.
– Jeśli mnie pan oszukał, ja tu wrócę. Zabrzmiało to jak groźba. Westchnąłem głęboko.
– Przyjdę - stęknąłem.
Usłyszałem odgłos oddalających się korytarzem kroków.
Dobrze, powiedziałem sobie w duchu, zataczając się z powrotem do zapisanej ściany. Wypędziłem pana Kleina z pamięci, razem z głodem, pragnieniem, snem i wszystkim i
Było grubo po północy. Francis czuł się samotny pośród chrapliwych oddechów wypełniających salę sypialną Amherst. Trwał w niespokojnym półśnie, w tym stanie między jawą a snem, gdzie świat wokoło traci wyrazistość, jakby poluzowały się cumy łączące go z rzeczywistością i kołysał się na niewidzialnych falach.
Francis martwił się o Petera, zamkniętego w wyściełanej izolatce z polecenia pana Złego i prawdopodobnie zmagającego się z najróżniejszymi lękami tak samo jak z kaftanem bezpieczeństwa. Francis przypomniał sobie własne godziny spędzone w izolatce i zadrżał. Skrępowany, samotny tkwił w szponach grozy. Nawet nienafaszerowany narkotykami. Peter wiele razy mówił, że nie bał się iść do więzienia, ale Francis nie sądził, by więzienie, choćby najostrzejsze, mogło się równać z izolatką w Western State. W izolatkach każdą sekundę spędzało się w towarzystwie duchów niewypowiedzianego cierpienia.
Jakie to szczęście, że wszyscy jesteśmy wariatami, pomyślał. Bo gdybyśmy nie byli, to miejsce szybko doprowadziłby nas do szaleństwa.