Страница 72 из 120
Peter nie zamierzał odpowiadać. Pozwolił, żeby w pokoju zapadło milczenie.
– Czy nie należałoby stwierdzić – podjął po chwili ksiądz – że uważasz, iż twoje czyny były złe na jednej płaszczyźnie moralnej. Ale na i
Peter poczuł, że poci się pod pachami i na karku.
– Nie mam ochoty o tym rozmawiać – oznajmił.
Ksiądz spojrzał na papiery, przerzucił pospiesznie kilka kartek, aż znalazł to, czego szukał. Uważnie przeczytał tekst, potem znów popatrzył na Petera i zaserwował następne pytanie.
– Przypominasz sobie, co powiedziałeś policjantom, kiedy przyjechali pod dom twojej matki? I, dodam, znaleźli cię siedzącego na schodach z puszką po benzynie i zapałkami w rękach?
– Użyłem zapalniczki.
– Oczywiście. Przepraszam. Co im powiedziałeś?
– Chyba ma ojciec przed sobą raport policji.
– Pamiętasz, jak powiedziałeś, że „to wyrównuje rachunki”, zanim cię aresztowali?
– Pamiętam.
– Mógłbyś mi to wyjaśnić.
– Ojcze Grozdik – odezwał się Peter szorstko. – Podejrzewam, że nie byłoby tu ojca, gdyby nie znał ojciec odpowiedzi na to pytanie.
Ksiądz zerknął w bok, na kardynała, ale Peter nie widział reakcji starszego duchownego. Domyślił się, że kardynał dał jakiś drobny znak ręką albo skinął głową. To była zaledwie chwila, ale coś się podczas niej zmieniło.
– Znam, Peter. A przynajmniej tak mi się wydaje. Powiedz w takim razie, czy znałeś księdza, który zginął w tym pożarze?
– Ojca Co
– A więc spaliłeś kościół, a razem z nim księdza…
Nie wiedziałem, że on tam był – wpadł mu w słowo Peter. – Czy ktokolwiek i
– Nie był. I szczerze mówiąc, Peter, chyba ci nie wierzą. Jak mocno pukałeś? Jak głośno ostrzegałeś? Jeden człowiek ginie, trzech odnosi rany. Poparzenia.
– Tak. A ja pójdę do więzienia, kiedy tylko skończy się mój pobyt tutaj.
– I twierdzisz, że nie znałeś księdza…
– Ale sporo o nim słyszałem.
– Co takiego?
– Może przesłuchuje ojciec niewłaściwą osobę. Radzę porozmawiać z moim bratankiem. Z ministrantem. A może z kilkoma jego kolegami…
Ojciec Grozdik podniósł rękę, przerywając Peterowi w pół zdania.
– Rozmawialiśmy z wieloma parafianami. Po pożarze dotarło do nas sporo informacji.
– W takim razie wiecie już, że jeśli wylewano łzy po śmierci ojca Co
– A więc wziąłeś na siebie…
Peter poczuł w końcu przypływ wściekłości, znajomej, zaniedbywanej, ale bardzo podobnej do tej, która go ogarnęła, kiedy usłyszał, jak jego bratanek drżącym głosem opowiada, co mu się przydarzyło. Nachylił się i spojrzał ostro na ojca Grozdika.
– Nikt by nic nie zrobił. Wiedziałem to, ojcze, tak jak wiem, że wiosna przychodzi po zimie, a jesień po lecie. Z całkowitą pewnością. Dlatego zrobiłem, co zrobiłem, bo nikt i
Ojciec Grozdik wysłuchał Petera, potem powiedział bardzo spokojnie:
– Być może nie musisz iść do więzienia, Peter.
Często zastanawiałem się, co działo się w sercu i głowie Petera, kiedy usłyszał te słowa. Nadzieja? Ulga? A może strach? Nie chciał mi powiedzieć, chociaż później, tego samego wieczoru, powtórzył mi ze szczegółami swoją rozmowę z trójką księży. Myślę, że chciał, żebym sam się tego domyślił, bo taki właśnie był. Jeśli nie doszło się do jakiegoś wniosku samemu, nie warto było do niego dochodzić w ogóle. Dlatego kiedy go zapytałem, pokręcił głową i zapytał:
– A jak myślisz, Mewa?
Peter przyjechał do szpitala, żeby zostać ocenionym, wiedząc, że jedyna ocena, która cokolwiek znaczy, to ta, którą nosi w sobie. Zamordowanie Krótkiej Blond i przyjazd Lucy Jones wzbudziły w nim poczucie, że może wyrównać rachunki jeszcze bardziej. Peter siedział na huśtawce konfliktów i emocji, wywołanych tym, co usłyszał i co zrobił, a jego całe życie sprowadziło się do niezłomnego przekonania, że może to wszystko naprawić. Wyrównać jedno zło jednym dobrem. Tylko dzięki temu mógł w nocy spać i budzić się rano, pochłonięty zadaniem naprawiania szkód. Gnało go do przodu, bezusta
W moim przypadku wszystko wydawało się o wiele prostsze. Ja chciałem tylko wrócić do domu. Stojący przede mną problem w mniejszym stopniu stanowiły głosy, które słyszałem, niż to, co widziałem. Anioł nie był złudzeniem jak one. Był istotą z krwi, kości i gniewu, a ja zaczynałem to wszystko dostrzegać jak zarys wyłaniającej się z mgły linii brzegu, ku któremu płynąłem. Próbowałem powiedzieć to Peterowi, ale nie mogłem. Nie wiem, dlaczego. Miałem wrażenie, że w ten sposób wyznałbym coś o sobie, czego wolałem nie zdradzać, więc milczałem. Przynajmniej na razie.
– Nie rozumiem – mruknął Peter, powściągając szalejące uczucia.
– Archidiecezja ma wiele zmartwień związanych z tym incydentem.
Peter nie odpowiedział od razu, chociaż na usta cisnęło mu się wiele sarkastycznych słów. Ojciec Grozdik próbował odczytać reakcję Petera z tego, jak Strażak balansował na krześle, przechylał ciało, ze spojrzenia jego oczu. Peter pomyślał, że niespodziewanie zaczął rozgrywać najtrudniejszą w życiu partię pokera.
– Zmartwień, ojcze?
– Tak, właśnie tak. Chcemy zrobić to, co w tej sytuacji jest najwłaściwsze, Peter.
Ksiądz w dalszym ciągu uważnie obserwował pacjenta.
– To, co najwłaściwsze… – powtórzył Peter powoli.
To skomplikowana sytuacja, z wieloma sprzecznymi aspektami.
– Nie jestem pewien, czy mogę się z tym zgodzić, ojcze. Człowiek popełniał czyny, nazwijmy to, świadczące o jego zdeprawowaniu. Nie groziła mu żadna odpowiedzialność. A więc ja, gorącogłowy, przepełniony słusznym gniewem, wziąłem na siebie ciężar zrobienia z tym porządku. Zupełnie sam. Jednoosobowy samosąd, tak można by to nazwać, ojcze. Popełniono zbrodnie. Zapłacono cenę. A teraz ja jestem skło
– Myślę, że sprawa jest o wiele bardziej złożona, Peter.
– Może ksiądz myśleć, co chce.
– Pozwól, że zapytam, czy ktokolwiek prosił cię, żebyś podłożył ogień?
– Nie. Działałem sam. Nawet mój bratanek tego nie proponował, chociaż to on będzie nosił blizny do końca życia.
– Myślisz, że twój czyn mu to wynagrodzi? Peter pokręcił głową.
– Nie. Co mnie smuci.
– Oczywiście – powiedział szybko ojciec Grozdik. – Czy po fakcie mówiłeś komukolwiek, dlaczego to zrobiłeś?
– Na przykład policjantom, którzy mnie aresztowali?
– Właśnie.
– Nie.
– A tutaj, w szpitalu, wyjawiłeś komukolwiek powody twojego działania?
Peter przez chwilę intensywnie się zastanawiał.