Страница 16 из 64
Ale ona przerwała z rozpaczą:
– Nie, nie, w obecnej chwili jest to niepodobieństwem, Armandzie. Ktoś zdradził cię, są w pogoni za tobą. Jestem przekonana, że ten wstrętny de Batz ma coś wspólnego z dzisiejszą wizytą H~erona. Udało nam się zmylić pogoń tych szpiegów, ale tylko na pewien czas; za parę godzin, a nawet może prędzej, H~eron pożałuje swej łatwowierności; powróci, wiem, że powróci. Być może, że mnie zostawi w spokoju, ale już będzie na twoim tropie. Zawlecze cię do Conciergerie dla śledztwa i tam wyjdzie na jaw twoje nazwisko. Jeżeli „Szkarłatny Kwiat” zatrzyma cię w Paryżu, jesteś zgubiony.
Głos jej stał się twardy i zawistny. Po kobiecemu już była gotowa znienawidzieć człowieka, którego niezwykłą indywidualność tak bardzo przedtem podziwiała, widząc, że życie i bezpieczeństwo Armanda zależało od woli tego nieuchwytnego bohatera.
– Nie potrzebujesz się o mnie obawiać, Janko – zapewniał. – „Szkarłatny Kwiat” ma pieczę nad swoimi towarzyszami i nigdy nie narażałby mnie bez potrzeby.
Nie przekonał jej. Zazdrosna była o jego przywiązanie do wodza. Wzięła Armanda w swe posiadanie, okupiła drogo jego życie, a on dał jej miłość. Nie chce dzielić swego skarbu z bezimie
– Chodzi tu jedynie o krótką chwilę, najdroższa – powtarzał wciąż. – Nie mógłbym za nic opuścić Paryża, wiedząc, że jesteś tutaj bez opieki. I znów zaczęli rozmawiać o Anglii, o szczęściu i spokoju, które będą ich udziałem.
– Pojedziemy razem do Anglii – szepnął – tam będziemy szczęśliwi. Zamieszkamy w górach, w maleńkim domku, obrosłym pnącymi różami i bluszczem. Za domem rozciąga się sad i w maju, gdy za powiewem wiose
– Jeżeli sobie tego życzysz, Armandzie, to pojadę z tobą.
Czy on sobie tego życzył!… Jutro pojechałby, gdyby chciała! Ale ona tego nie może uczynić. Ma umowę z teatrem, którą zerwać trudno, a ciocia Maria? Ależ na pewno ciocia Maria z nimi pojedzie. Przyrzekła, że zwolni się z początkiem wiosny.
Janka nie łudziła się co do zajścia z H~eronem – wiedziała, że Armandowi groziło wciąż śmiertelne niebezpieczeństwo. W końcu obiecała, że zastosuje się do woli „Szkarłatnego Kwiatu” i postąpi według jego wskazówek. Armand zwierzy mu się dziś wieczór i jeżeli wódz każe mu wyjechać, uczyni, co tylko będzie mogła, aby jak najprędzej się połączyć z nim.
– Tymczasem mam nadzieję, że ten okrutny człowiek nie narazi twego drogiego życia, rzekła. – Pamiętaj, Armandzie, że należysz do mnie. Mogłabym go znienawidzieć za miłość, jaką go darzysz.
– Cicho – rzekł poważnie – nie wyrażaj się w ten sposób o człowieku, którego kocham ponad wszystko, na równi z tobą.
– Myślisz o nim więcej niż o mnie. Nie będę miała spokojnej chwili, dopóki nie wyjedziesz z Paryża.
Choć ciężko było się rozstawać, rozumieli, że H~eron mógł w każdej chwili przysłać swych szpiegów. Zresztą Armand chciał jak najprędzej rozmówić się z wodzem.
Miała ukrytą nadzieję, że jeżeli „Szkarłatny Kwiat” miał rzeczywiście tak szlachetne serce, jak twierdził Armand, to z pewnością zrozumie jej niepokój i uwolni go od przysięgi.
Ta myśl dodała jej odwagi; namawiała nawet Armanda do odejścia.
– Kiedy zobaczymy się jutro? – spytał.
– Spotkanie będzie zanadto niebezpieczne – odrzekła.
– Muszę cię zobaczyć, nie mogę żyć jednego dnia bez ciebie.
– Teatr jest miejscem najpewniejszym.
– Nie doczekam wieczoru. Czy mogę odwiedzić cię tutaj?
– Nie, szpiedzy H~erona będą krążyli koło domu.
– A zatem gdzie?
Zastanowiła się.
– Przy drzwiach, prowadzących na scenę, o pierwszej w nocy – rzekła w końcu. – Wsuń się do loży portiera; poproszę go, aby ci pozwolił wejść. Przyślę swą pokojówkę po ciebie, ona przyprowadzi cię do mojej garderoby, gdzie spokojnie porozmawiamy pół godziny.
Musiał się tym zadowolić, choć byłby wolał widzieć się z nią tutaj, gdzie delikatne draperie i dyskretne barwy obić tak pięknie harmonizowały z jej wdzięczną postacią.
I oto minęła niezapomniana godzina, godzina czystej, radosnej miłości.
Może bezwiednie odczuwali, że ich wielkie kochanie osiągnie swój szczyt, gdy przeznaczenie naznaczy je cierpieniem? Może to przeświadczenie nadało ich ostatniemu pocałunkowi uroczystą powagę pożegnania.
Rozdział XI. Liga „Szkarłatnego Kwiatu”
Armand, opuściwszy plac de Roule, błądził bez celu po ulicach; myślał jedynie o Jance, o jej piękności i odwadze wobec zbirów, przychodzących zbezcześcić jej stylowy salonik.
Przypominał sobie każde słowo ich rozmowy i każdy jej ruch. Dochodziła godzina ósma. Zbudził się ze złotych snów zmęczony i głodny, ale na szczęście znajdował się w dzielnicy, gdzie nietrudno było o posiłek.
Ujrzał niedaleko kościoła św. Magdaleny małą restaurację, wyglądającą czysto i schludnie. Popchnął drzwi i zobaczywszy na uboczu pusty stół, zamówił kolację.
Po posiłku uczuł się silniejszym, pewniejszym siebie. Opuszczając restaurację, zauważył, że było bardzo zimno, z czego przedtem nie zdawał sobie zupełnie sprawy. Śnieg padał dużymi płatami i ostry północny wiatr smagał mu twarz.
Otulił się stara
Skręcił śpiesznie w ulicę St. Honor~e, unikając otwartych placów, gdzie czyny zbuntowanej stolicy występowały w całej swoje ohydzie. W drodze Armand myślał o Jance. Dotąd była ulubienicą ludu – ale któż mógł wiedzieć, czy jutro okrutne prawo, skierowane przeciwko podejrzanym, nie dosięgnie i jej i nie zawezwie przed trybunał rewolucyjny?
Młodzieniec przyśpieszył kroku. Pilno mu było znaleźć się w gronie towarzyszy, usłyszeć dźwięczny głos wodza i upewnić się na mocy najświętszych praw przyjaźni, że Janka dostanie się pod opiekę „Szkarłatnego Kwiatu” i jego ligi. Blakeney mieszkał w małym domu na Quai de l'Ecole, niedaleko St. Germain l'Auxerrois, z którego miał rozległy widok na rzekę, na więzienie Ch~atelet i Pałac Sprawiedliwości.
Ten sam zegar wieżowy, który przed dwustu laty wybił godzinę rzezi hugonotów, uderzył dziewiątą. Armand wbiegł w otwartą bramę; na drugim piętrze, przez drzwi na prawo, przebijał promień światła. Armand pociągnął za dzwonek.
W dwie minuty później znajdował się wśród towarzyszy. Westchnął z ulgą, bo już samo otoczenie tchnęło niezmąconym spokojem. Mieszkanie było bardzo proste, bez najmniejszego komfortu, jak to w owych czasach bywało w tak zwanych garsonierach; ale choć krzesła były sztywne i niewygodne, kanapa i dywan zniszczone, a nawet dziurawe, wyczuwało się, mimo tego pozornego zaniedbania, obecność człowieka o wyrafinowanym smaku.
Kominek roztaczał wkoło miłe ciepło, choć powietrze dochodziło w pełni przez przymknięte okno. Na stole stał prosty, gliniany dzban z dużą wiązką kwiatów, a w powietrzu unosił się delikatny zapach, niezmiernie miły po wstrętnym zaduchu wąskich uliczek.
Obecni w pokoiku sir Andrew Ffoulkes, lord Tony i lord Hastings pozdrowili Armanda serdecznym uściskiem dłoni.
– Gdzie Blakeney? – spytał żywo przyjaciół.
– Tutaj! – rozległ się dźwięczny głos z przyległego pokoju.
We drzwiach stanął człowiek, przeciw któremu podniosła się olbrzymia ręka całego narodu, za którego głowę rząd francuski byłby chętnie zapłacił niezliczone sumy – człowiek prześladowany przez niepohamowaną zemstą i nienawiść.
Czy nie zdawał sobie z tego sprawy? Czy nie dbał o to? – tego nie wiedział nawet najdroższy jego przyjaciel, sir Andrew Ffoulkes.
W każdym razie wyglądał teraz – gdy stanął przed Armandem, wytworny jak zawsze w swym po mistrzowsku skrojonym ubraniu z bezce