Rozgrywka Maury

Próbował wyczytać z jej twarzy, co naprawdę czuje, ale jak zwykle była nieprzenikniona.

– A Be

Znowu wzruszyła ramionami.

– Prawdę mówiąc, chętnie bym się go pozbyła. Mam go serdecznie dość. Ale poczuwam się do odpowiedzialności. Od lat wiedziałam, że ma nierówno pod sufitem, i nie powi

Ke

– Jak córeczka? – zapytała.

Uśmiech wygładził rysy jego poznaczonej szramami twarzy.

– Diablo śliczna. Chciałbym, żeby już było po wszystkim. I jeśli przetrwamy, to ja się wypisuję, Maws. Koniec. Wychodzę z tego. Jestem za stary na to całe gówno.

Popatrzyła na niego przeciągle i zapaliła papierosa. Zaciągnęła się głęboko.

– Ta mała stworzy cię na nowo, Ken. W przeciwieństwie do mnie masz się o kogo troszczyć, masz kogoś, kto cię potrzebuje. To cudowne. Też bym tak chciała. Po prostu żyć normalnie, to by mi zupełnie wystarczyło. Własny dom i spokojne życie, a Be

Roześmiał się.

– Byle nie za spokojne było to życie. Chyba jeszcze zostało w nas trochę energii, co?

Uśmiechnęła się.

– Czy wiesz, że dzięki Alicii jeszcze długo pozostaniesz młody? Będziesz wiedział, co jest na szczycie listy przebojów, co wchodzi w modę, a co z niej wyszło. Będziesz oglądał programy telewizyjne, których sam nigdy byś nie włączył. Dzięki niej zachowasz młodość w sercu i umyśle. Będziesz patrzył, jak rośnie i dojrzewa, rozparty w fotelu, kochający i kochany, dumny z córki. Czy masz pojęcie, jaki ty jesteś cholernie szczęśliwy?

W jej smutnym głosie czuło się brzemię samotności, odkrywała się wreszcie, ujawniając tęsknotę za tym, co on miał po prostu dane jak większość kobiet i mężczyzn.

– Zmarnowałam całe swoje życie – przyznała z bólem Maura. – Chciałam być oparciem dla Carli i dostałam od niej potężnego kopa. A Be

Ke

– To się wkrótce skończy, Maws, a wtedy uciekaj od tego wszystkiego, dziewczyno. Vic i jemu podobni ludzie zawsze będą wśród nas. Niech i

Maura obejmowała go mocno, jakby tonęła. Została wepchnięta w odmęt wydarzeń i nie wiedziała, jak wydobyć z tego siebie i rodzinę.

– Czuję się tak, jakby mój mózg miał eksplodować z przeciążenia. Be

Ke

– Co się tutaj dzieje? Knujecie coś potajemnie?

Kiedy usłyszeli głos Garry’ego, na pół rozbawiony, na pół zdziwiony, szybko odskoczyli od siebie.

– Nie podkradaj się tak niepostrzeżenie, Gal – warknęła Maura.

Wiedział, że powodem jej złości było zakłopotanie.

– Ooo, jaka drażliwa. Gdzie mama?

– Jak zwykle na jednym ze swoich maratonów zakupowych. Ma nieusta

Garry uśmiechnął się.

– Ale robi świetne żarcie, trzeba jej to przyznać.

Maura westchnęła. Żołądki braci najmniej ją w tym momencie obchodziły. Gdyby uczestniczyli w Ostatniej Wieczerzy, to jedynie ze względu na jedzenie. Poza zabijaniem, okaleczaniem i robieniem szmalu interesowało ich tylko żarcie.

– Zostań na obiad, Gal, zapraszam cię.

– Jesteś straszną suką, Maws, wiesz?

– Tak mówią. A przy okazji, Vic skontaktuje się z nami w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin.

Garry musiał przetrawić tę informację. Po chwili uśmiechnął się szeroko.

– Zabijemy go, tak?

Maura zirytowana przeczesała ręką włosy.

– Może najpierw posłuchamy, co ma do powiedzenia. Oboje wiemy, że za tym wszystkim kryje się bardzo dziwna historia i chciałabym ją usłyszeć.

– Ja też – wtrącił Ke

Garry, który dotąd ignorował Kena, teraz zaszczycił go dłuższym spojrzeniem.

– Tak myślałem.

W tych dwóch słowach pobrzmiewał ton groźby.

– Co chcesz przez to powiedzieć, Garry?

Ke

– To, co chcesz słyszeć.

Atmosfera robiła się paskudna, naładowana agresją. Ke

– Posłuchaj no, Garry Ryanie, nie boję się ciebie, nigdy się nie bałem. I pamiętaj: w tej chwili to ty potrzebujesz mnie bardziej niż ja ciebie.

Garry natychmiast uniósł się honorem.

– Chyba nie wiesz, kurwa, do kogo mówisz. Wydaje ci się, że możesz tu włazić i wtykać nos w sprawy mojej rodziny? Myślisz, że masz jakieś specjalne prawa? To dowiedz się, że nie masz.

Maura huknęła pięścią w stół i krzyknęła:

– Na litość boską! Czy ja muszę wysłuchiwać awantur za każdym razem, gdy się w czymś nie zgadzamy? Posłuchajcie mnie uważnie, chłopcy. Mnie nie przestraszycie, nie boję się was, nie bałam i nigdy nie będą się bała. Miałam do czynienia z najlepszymi i żaden z nich mnie nie przestraszył.

Dwaj mężczyźni spoglądali na nią bez słowa. Po chwili milczenia Ke

– Tak się składa, iż żaden z nich nie przestraszył też mnie.

Garry oblizał wargi i spytał, rechocząc:

– Nawet twój stary kumpel Vic Joliff?

– Zwłaszcza Vic.

Ken wyszedł z pokoju. Maura odprowadziła go wzrokiem ze ściśniętym sercem. Był jedynym normalnym człowiekiem w jej otoczeniu i po jego wyjściu miała ostre poczucie straty.

– Dlaczego to robisz, Gal? Dlaczego zawsze wszystko tak cholernie utrudniasz?

Wiedziała, że nie rozumiał, co złego zrobił. Zawsze ją winił, uważając, że to ona gmatwa sprawy.

– Ke

– Ja też chcę pomóc! Chcę skończyć tę aferę tak samo jak ty! – wrzasnął Garry, wbijając w nią dziki wzrok.

– Ty to nazywasz pomocą? – krzyknęła.

Tak ją zirytował, że wszystko się w niej gotowało ze złości. Mogła sobie darować racjonalne argumenty. Nie miały sensu, ponieważ Garry nikogo nie słuchał i nigdy nie będzie słuchał. Ale niech przynajmniej usłyszy teraz za swoje.

– Nie poradziłbyś sobie nawet w najprostszej rozgrywce. Częściej ściągasz kłopoty, niż im zapobiegasz. Ty i Be