Страница 2 из 35
– Hi, matka! – odezwała się od progu. – Jak tam twoje życie płciowe?
W odróżnieniu od Ive, Linda nie miała dyżuru, za to miała na sobie majtki. Zaś poza majtkami nie miała na sobie nic. Werner rzucił na nią kose spojrzenie, nieoczekiwanie zawstydził się i zanurzył w swojej maszynerii aż po pas.
– Życie jak w Madrycie – odpowiedziała Candy wsłuchana w dziwne dźwięki gdzieś w duszy. Nie miała żadnych doświadczeń homo i nie chciała się przyznać przed samą sobą, że duża i silna białowłosa Linda jakoś ją podnieca. Nagle zaczęła sobie wyobrażać, jak ta ciężka, duża pierś z brązowymi sutkami spoczywa na jej brzuchu, wielkie, chciwe usta obejmują w całości każdą z jej małych, spiczastych piersi, mocna dłoń pewnie rozsuwa kolana i władcze palce jednym ruchem, niemal uderzeniem, zanurzają się w niej… Żeby ten widok zniknął jej sprzed oczu, musiała zamknąć powieki i potrząsnąć głową. Oczywiście w realu nic takiego nie mogło mieć miejsca, a Ive nawet nie bardzo by tego chciała. Od blondynki w tej chwili biła jednak tak mocna fala seksualnych emocji, że nie poddać się jej było naprawdę trudno.
– Czego się krzywisz? – zapytała Linda. – Źle się czujesz?
– Nie tam… – machnęła ręką Candy. – Pierwszy dzień. Piersi mnie bolą i w ogóle…
– Aaa… Wyrazy współczucia. Weź tabletkę.
– Już wzięłam. A co u ciebie, siostro?
– Mnie już tabletki nie pomagają. Pora na dół. Rżnąć się.
Werner, który w tym momencie wypełzał tyłem z trzewi pulpitu kontrolnego, mocno huknął o coś głową i mruknął niezrozumiale kilka słów. Linda drapieżnie wlepiła wzrok w jego tyłek i odruchowo podrapała się po swoim.
– Wytrzymaj jeszcze tydzień – powiedziała współczującym tonem Ive. Ona i blondyna służyły na jednej zmianie, więc za osiem dni miały również razem ruszyć na dół, czyli na Ziemię – na wypoczynek i kursy treningowe. W pokojowych czasach służba Grupy F odbywała się w cyklach dwutygodniowych. Czternaście dni na górze, doba na wymianę i trzynaście na dole. Na górze z reguły nie było czasu na myślenie o seksie, zresztą jeszcze do niedawna załoga żyła jak rodzina. Bracia i siostry. Wszyscy się kochają, troszczą o siebie, niemal zdmuchują pyłki z drogi. Bezeceństwa na statkach Grupy F zaczęto obserwować stosunkowo niedawno. Armia przeżywała głęboki kryzys, ludzie z trudem sobie z tym radzili.
– Za tydzień akurat mi się okres zacznie – powiedziała Linda. – Ale co tam, siostro! Widzę, że masz się dobrze. Służba ci służy. Idę, zgwałcę kogoś… – Mocno trzepnęła Candy w ramię, cmoknęła przez zęby w stronę stojącego cicho w kącie Wernera i demonstracyjnie kręcąc biodrami, opuściła SDO. Technik wsadził nos w monitor i zaczął zawodowo walić w listwę. Ive zaś gapiła się na jego uczesanie. Potem gdzieś nieopodal Linda ryknęła: Siemano, ojciec! Jak tam życie płciowe? Rozległ się rechot i dźwięczne klaskania w gołe ciało.
– O ile wiem, na krążownikach powinien być etatowy psycholog – nieoczekiwanie rzucił, nie odrywając się od pracy, Werner.
– Właśnie tu był – odparła obojętnie Ive.
Master-technik odwrócił się i popatrzył na nią lekko zdziwiony. Ona zaś odnotowała, że ma piękne oczy, i spuściła wzrok.
– Masz ci los! – burknął.
– Przerobiła z nami całą drugą kampanię marsjańską – zauważyła Candy. – Jest dosłownie bezce
– A właśnie, co do drugiej marsjańskiej – zmienił temat technik. – Chciałem zapytać… Jak pani zdobyła Purpurowe Serce, pani kapitan?
– Walczyłam – odpowiedziała oschle. Aż się sama lekko zawstydziła swojego tonu. – A pan, poruczniku?
– Chorowałem – odburknął Werner i wrócił do pracy.
Obraził się – pomyślała Ive. – Głupek jeden.
Znów spojrzała na ekran. W polu widzenia pojawiło się potworne cielsko wiszącego na geostacjonarnej orbicie megadestroyera „John Gordon”. Jaskrawobiałą literę F znajdującą się na jego ogromnym czarnym brzuszysku można było zobaczyć z Ziemi przez zwyczajną lornetkę teatralną. Przy pomocy tej litery „Gordon” wykonywał większą część swoich zadań – przypominał, kto tu rządzi. Niestety, marsjańscy koloniści przepełnieni szaloną butą zapomnieli, że mając nad głowami bombera, lepiej zachować spokój i pokorę. A potem ich przykładem zaraziła się Wenus. I wtedy bombery przestały straszyć, a zaczęły bombardować.
Mały „Skoczek” na tle „Gordona” wyglądał niczym pchła. Ale tylko wyglądał, ponieważ na tym niewielkim statku (inaczej zwanym „Muad’Dib” albo „Nasz Mahdi”, albo i „Stary Paul”) trzymał sztandar dowódca Grupy F, admirał Raszyn. A sam „Skoczek” wpisany był do rejestru admiralicji jako krążownik serii 100 „Paul Atrydes”.
Teoretycznie Raszyn powinien znajdować się właśnie na „Gordonie” lub na analogicznym dupku serii 105, w końcu zbudowano pełno tego badziewia. Ale po jednym niemiłym incydencie dowódca grupy przysiągł, że do emerytury będzie latał tylko na krążownikach, a słowo miał mocne. Dlatego na „Gordonie” ulokował się kontradmirał Tyłek ze swoim rozbuchanym sztabem planistów, analityków i i
Dyżurna zmiana przegapiła wówczas wroga. Battleship „Enterprise”, ten sam pechowy statek, którym Ive sypnęła w Fobosa i który przez całą wojnę chronicznie przechodził z rąk do rąk, przycisnął „von Reya” na trawersie Jowisza. Otoczył ruchomymi minami, wypuścił całe skrzydło fighterów w celu przechwycenia, przydusił do powierzchni i zaczął rozstrzeliwać. Raszyn nie miał i
Poza tym nie chciał bombardować separatystów. Jego specjalnością była walka w przestrzeni – atakował, rozbijał i zajmował statki powstańców. Megadestroyery zaś waliły z kosmosu w powierzchnię, nie sprawdzając, czy atakują cywilów, czy wojsko. Tak więc po przyjęciu dowództwa nad „Starkiem” świeżo upieczonego commandera nie czekała sława i on doskonale o tym wiedział.
Wtedy dowódca Raszyna, wiceadmirał König, podniósł na niego głos. Przy świadkach wygłosił swoją historyczną mowę, w której mniej więcej dziesięć razy powtórzył: Ach, ty ruski tapeciarzu! Przy tych samych świadkach Raszyn mu odpowiedział: Zgadza się. Nie przeczę, że jestem tapeciarzem. I nie przeczę, że ruskim. I jestem dumny ze swojej rosyjskiej krwi. Jako rosyjski oficer oświadczam panu, że zawsze walczyłem w zgodzie z zasadami honoru i będę tak postępował również w przyszłości. Proszę mi dać dobry statek i wysłać do eliminowania złych statków. A tą chujozą niech pan sobie dowodzi sam. I w przyszłości, panie admirale, proszę zapomnieć o moim prawdziwym nazwisku. Proszę mówić po prostu: „commander russian”. Będę zobowiązany.