Страница 47 из 65
ROZDZIAŁ 90
Czułam się zdradzona i skrzywdzona. Chciałam uciec od tego człowieka, kimkolwiek był, ale zmęczenie za bardzo dawało mi się we znaki. Chyba doznałam szoku. A poza tym bałam się… Kita Harrisona.
Z trudem udało mi się wydobyć z siebie głos.
– Proszę, zostaw mnie samą.
– Nazywam się…
Odpędziłam go machnięciem ręki.
– Nie obchodzi mnie to. To bez znaczenia.
On nagle uniósł się złością.
– Ja naprawdę pochodzę z Bostonu. Przez pewien czas pracowałem w Waszyngtonie. Od dwunastu lat jestem agentem FBI. Niewiele brakowało, żeby mnie wywalili na bruk za to, że nie chciałem zrezygnować z prowadzenia tego przeklętego śledztwa. Nie powi
Spojrzałam na niego, wpijając się wzrokiem w te zwodnicze niebieskie oczy.
– To właśnie do Nantucket wybierała się twoja żona z dziećmi, kiedy ich samolot runął do wody?
Skinął głową. Jego twarz płonęła, a wokół oczu utworzyły się czerwone obwódki.
– Fra
– Jesteś pewien co do Davida? – szepnęłam.
– Tak. Rozmawiałem z pewną pracownicą M.I.T., która słyszała co nieco o tej nielegalnej grupie. Podała mi nazwisko twojego męża i utrzymywała, że został zamordowany. Poza tym, David znał doktora Kima w czasie pobytu w San Francisco. Przykro mi, że muszę ci o tym powiedzieć.
Podniosłam oczy na ciemne, ponure niebo. Nie mogłam dłużej tego słuchać. Musiałam zmienić temat.
– Jak myślisz, co się stało z ludźmi, którzy nas ścigali?
Kit, czy jak się tam nazywał, potrząsnął głową.
– Może wybuch w „Szkole” i ogień odwróciły ich uwagę. Wiedzą, że nie uciekniemy im, ciągnąc za sobą piątkę dzieci.
– Może jedno z nas powi
Znów potrząsnął głową. Przyglądał mi się uważnie.
– Fra
Próbowałam zebrać myśli, skoncentrować się, ale nie było to łatwe.
– Najpierw przeżyłam szok. Potem czułam głównie smutek. Jakby ktoś wniknął w moją duszę. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że między i
– Jak to „między i
Już w „Szkole” uderzyła mnie pewna myśl. Była tak przerażająca, że nie chciałam jej przyjąć do wiadomości. Mimo to, nie dawała mi spokoju.
– Bez względu na to, jak ci tak zwani naukowcy manipulowali genami, te dzieci musiały mieć rodziców. One nie zostały stworzone w kolbach laboratoryjnych. Trochę tego, trochę tamtego. Włosy, oczy, kolor skóry i w pewnym stopniu inteligencję dziedziczą po swoich rodzicach. Max, Oz, Peter, Wendy, Ikar – te wszystkie dzieciaki mają ojców i matki. Jestem tego pewna.
Kit nie odrywał ode mnie oczu.
– Proszę, mów dalej, Fra
– Coś takiego jak dziecko z probówki nie istnieje. Przynajmniej jeszcze nie. Dziecko rozwijać się może tylko w łonie matki. Nawet zmodyfikowane biologicznie mysie embriony muszą być wszczepione żywym myszom, by mogły rosnąć. Max i pozostałe dzieci rozwijały się w kobiecych łonach. One wszystkie mają matki.
Moje powieki robiły się coraz cięższe. Dłużej nie mogłam walczyć z se
– Jak nazywasz się naprawdę? – wyszeptałam wreszcie. Musiałam się tego dowiedzieć.
– Na imię mam Tom – usłyszałam. – Tom Bre
Skinęłam głową. Zbierało mi się na płacz, ale uparcie powstrzymywałam łzy. Przed moimi oczami błysnął obraz Davida.
– Mnie też – powiedziałam.
ROZDZIAŁ 91
Było wpół do dziesiątej. Kit/Tom, pogrążony w głębokim zamyśleniu, krążył wokół kryjówki, wypatrując intruzów. Odpukać, na razie nieźle się spisywał w roli agenta. Udało mu się zapewnić swoim podopiecznym bezpieczeństwo – ale na jak długo?
Miał w tej chwili na głowie mnóstwo zmartwień, ale najbardziej dręczyło go to, że okłamał Fra
Puk. Coś uderzyło go w głowę. Odskoczył do tyłu i rozejrzał się.
Po chwili dostrzegł w górze znajomą postać. Max kołysała się na konarze. Rzuciła w niego szyszką sosnową.
– Dowcipnisia. Co słychać? Oprócz szelestu liści! – krzyknął.
Uśmiechnęła się do niego.
– Chcę ci coś pokazać. – Wyciągnęła rękę w kierunku odległego wzgórza spowitego w czerwonej poświacie. – Ciągle się pali.
Kit musiał zobaczyć to na własne oczy. Oparł stopę na pniu, podciągnął się na nisko wiszącym konarze i usiadł okrakiem w rozwidleniu gałęzi. Szybko i zwi
– Łatwiej byłoby ci tu przyfrunąć – powiedziała i zrobiła zabawną minę.
– Nie wolno mi latać, Max. Nikt nie może dowiedzieć się, że jestem Supermanem. Przynajmniej na razie.
– A, chyba że tak. Obiecuję, że nikomu nie zdradzę twojej tajemnicy. Uhaha. – Roześmiała się tak jak Matthew, i natychmiast tego pożałowała. Po chwili przesunęła się, by zrobić miejsce na gałęzi dla Kita.
– Na razie ja przejmę wartę – powiedział. – Zejdź na dół, prześpij się. Przyda ci się trochę odpoczynku.
– Nie mogę spać – odparła Max. – Zawsze późno zasypiałam. Bałam się, że mnie uśpią. Cały czas mam o tym koszmary. Dlatego nie sypiam za wiele.
– Na razie nic nam nie grozi – powiedział.
Max zmarszczyła brwi.
– Chrzanisz.
Kit uśmiechnął się.
– Trochę tak. Co słychać w tej łepetynie? – spytał, klepiąc dziewczynkę po głowie.
– Za dużo dla mojego dobra, zwłaszcza teraz. Nienawidziłam tej parszywej „Szkoły”, ale to był mój parszywy dom.
Skinął głową.
– Na świecie jest wiele ładniejszych miejsc. Słowo. Sama zobaczysz.
Max westchnęła głęboko.
– Bardzo lubię Fra
Kit wybuchnął śmiechem. Nie mógł się powstrzymać; miał nadzieję, że nie zranił uczuć Max.
– No to jak? – upierała się. – Mnie możesz zaufać. Słowo honoru, że nic nikomu nie powiem.
– Fra
– Dlaczego?
– Dlatego, że… – powiedział, powoli cedząc słowa -…trzymałem pewne sprawy przed nią w tajemnicy, bo uważałem, że to konieczne.
Max skinęła głową.
– Aha, rozumiem. To tak, jak z tymi sekretami, których ja miałam nikomu nie zdradzać? Ale ty upierałeś się, żebym ci o nich jednak powiedziała?
– No, mniej więcej. Zrozumiałem aluzję. – Ależ była bystra.
Max skinęła głową z wyraźnym zadowoleniem. Polizała palec i pokazała Kitowi, że jest jeden zero dla niej.
– Mówił ci już ktoś, że jesteś niesamowicie inteligentna?
Max uśmiechnęła się, mile połechtana tym komplementem.
– Wendy i Peter są ode mnie mądrzejsi. Ja zdobyłam tylko sto czterdzieści dziewięć punktów w teście Stanforda-Bineta. Oni łapią się do przedziału punktowego dla największych geniuszy. Adam zaś i Ewa byli po prostu nieziemscy. Ale to ich nie uratowało. Zawsze się zastanawiałam, dlaczego. Ciebie to nie ciekawi?
– Dużo rzeczy mnie ciekawi, Max. Dlatego zadaję tak wiele głupich pytań. Domyślasz się, dlaczego ich uśpiono?
Max potrząsnęła głową.
– Pamiętam noc, kiedy to się stało. Musiał wystąpić jakiś błąd, jakaś usterka. Zostali odrzuceni. Coś z nimi było nie w porządku.