Ostatni Szczegół

– Jak to?

– Naprawdę mam ci to wyjaśniać?

– Tak myślę.

– No, dobrze. Streszczając rzecz do minimum: spekulacja to oszustwo albo kradzież. Moich klientów nie obchodzi, czy oszukuję lub kradnę, dopóki na tym zarabiają. W istocie większość z nich najpewniej poparłaby machlojki, gdyby tylko nabiły im one portfele. Jeśli jednak ich doradca finansowy majstruje przy ich kontach osobistych albo, nie daj Boże, wplątuje własną firmę w coś, co daje rządowi prawo do wglądu w jej akta, klienci słusznie stają się nerwowi.

Myron skinął głową.

– Rozumiem, w czym problem.

Win zabębnił palcami w biurko, co świadczyło o dużym wzburzeniu. Trudno uwierzyć, ale po raz pierwszy wydawał się lekko wytrącony z równowagi.

– Zaangażowałem do pracy nad tą sprawą trzy firmy prawnicze i dwie od PR.

– Jakiej pracy?

– Zwyczajnej. Zdobycia poparcia polityków, sporządzenia pozwu przeciwko prokuraturze okręgowej Bergen o oszczerstwo i pomówienie, pozytywnego nastawienia mediów, zbadania, którzy z sędziów będą zabiegać o reelekcję.

– I

– Jak go zwał, tak zwał.

– Ale nie zażądali od ciebie jeszcze wglądu w akta?

– Nie. Chcę wykluczyć taką możliwość, zanim jakiemuś sędziemu wpadnie ten pomysł do głowy.

– Może powi

Win rozłączył palce. Jego duże mahoniowe biurko było tak wypolerowane, że odbijał się w nim niczym w lustrze, jak gospodyni domowa z dawnej reklamy płynu do zmywania naczyń, piejąca z zachwytu na widok swego odbicia w talerzu.

– Słucham cię – powiedział.

Myron zrelacjonował rozmowę z Bo

– Sporządźmy listę – rzekł, kiedy Myron skończył, ale żaden z nich nie sięgnął po pióro. – Po pierwsze, potrzebny jest nam wykaz rozmów telefonicznych Clu.

– Mieszkał w Fort Lee.

– Tam gdzie go zamordowano.

– Clu i Bo

– Masz adres? – spytał Win.

– Tak.

– Dobrze.

– Prześlij wykaz tych rozmów Wielkiej Cyndi. Przejrzy go.

Zdobycie billingów telefonicznych było dzieci

– Trzeba również sprawdzić jego karty kredytowe, książeczkę czekową, karty bankomatowe i resztę, zobaczyć, co się z tym działo – dodał Myron.

Win skinął głową. W przypadku Clu zadanie było ułatwione. Pieczę nad jego wszystkimi transakcjami pieniężnymi sprawowała firma maklerska Lock – Horne. Żeby łatwiej zawiadywać jego finansami – kartą debetową, elektronicznymi miesięcznymi opłatami rachunków i książeczką czekową – Win utworzył mu oddzielne konto.

– Musimy też odnaleźć tę tajemniczą kochankę.

– To nie powi

– Nie.

– Coś wiedzieć może także jego stary druh z bractwa studenckiego, Billy Lee Palms.

– Możemy go odszukać.

– Jedna sprawa. Win uniósł palec.

– Słucham.

– Większość czarnej roboty spadnie na ciebie.

– Dlaczego?

– Prowadzę firmę.

– Ja również – odparł Myron.

– Straciłeś ją, zraniłeś dwie osoby.

– Trzy – sprostował Myron. – Zapomniałeś o Wielkiej Cyndi.

– Nie. Mówię o niej i Esperanzy. Ciebie pominąłem z powodów oczywistych. Skoro jednak łakniesz banałów, to proszę bardzo: jak sobie pościeliłeś, tak się wyśpisz…

– Dotarło – odparł Myron. – Lecz i tak muszę chronić firmę. Jeżeli nie ze względu na siebie, to na nie.

– Koniecznie. – Win wskazał w stronę okopów za progiem. – Trudno, zabrzmi to melodramatycznie, ale ja też odpowiadam za moich podwładnych. Za ich pracę i bezpieczeństwo finansowe. Mają rodziny, hipoteki, opłacają czesne. – Wbił w Myrona lodowate błękitne spojrzenie.

– Ich los nie jest mi obojętny.

– Wiem.

Win rozsiadł się w fotelu.

– Oczywiście pozostanę do dyspozycji. Jeśli przyda się któryś z moich specyficznych darów…

– Miejmy nadzieję, że nie – wszedł mu w słowo Myron.

– Nie w tym rzecz – odparł.

– A w czym?

– Żadne śledztwo w sprawie morderstwa nie wyjaśnia wszystkiego do końca. W konstrukcji logicznej zawsze są pęknięcia. Niewyjaśnione słabe punkty. Być może Esperanza popełniła błąd. Może do głowy jej nie przyszło, że policja nabierze co do niej podejrzeń. Może uznała, że narzędzie zbrodni bezpieczniejsze będzie w biurze, a nie, dajmy na to, w domu?

– Ona nie zabiła Clu. Win rozłożył ręce.

– Kto z nas, w stosownych okolicznościach, nie byłby zdolny do morderstwa? – spytał. Zapadła głucha cisza. Myron głośno przełknął ślinę.

– Załóżmy, że pistolet podrzucono. Win wolno skinął głową.

– Pytanie, kto ją wrobił.

– I dlaczego.

– Musimy sporządzić listę jej wrogów – rzekł Myron.

– I naszych.

– Słucham?

– Oskarżenie Esperanzy o morderstwo bije mocno także w nas. Należy rozpatrzyć kilka możliwości.

– Na przykład?

– Po pierwsze, może za dużą wagę przykładamy do hipotezy o wrobieniu jej przez kogoś.

– Jak to?

– W grę nie musi wchodzić osobista zemsta. Morderca mógł usłyszeć o kłótni w garażu i uznał, że Esperanza jest dobrą kozą ofiarną.

– Sugerujesz, że nie ma w tym nic osobistego? Że chodzi tylko o odwrócenie uwagi od prawdziwego mordercy?

Jest taka możliwość. I tyle – odparł Win.

– No dobrze, co poza tym?

– Morderca chce bardzo zaszkodzić Esperanzy.

– To oczywiste.

– Owszem, jeśli taki domysł jest cokolwiek wart. Możliwość trzecia: morderca chce bardzo zaszkodzić jednemu z nas.

– Albo naszym firmom – dodał Myron.

– Tak.

Nagle w głowę Myrona wyrżnęło coś w rodzaju olbrzymiego kowadła z kreskówki.

– Ktoś taki jak F.J.! Win tylko się uśmiechnął.

– A jeżeli Clu robił coś nielegalnego, coś, co wymagało grubej gotówki?…

– To głównym jej odbiorcą byłby najpewniej F.J. i jego famuła – dokończył Win. – Poza tym, pomińmy na moment kwestię pieniędzy, F.J. z rozkoszą wykorzystałby każdą okazję, żeby cię zniszczyć. A najłatwiej osiągnąć to, podkopując twoją firmę i pakując do więzienia twoją najlepszą przyjaciółkę.

– Dwie pieczenie na jednym ogniu.

– Właśnie.

Myron, czując, że uszła z niego energia, zagłębił się w fotelu.

– Nie palę się do starcia z Ache'ami – powiedział.

– Ja również – odparł Win.

Ty? Przecież wcześniej chciałeś zabić Juniora. Otóż to. Rzecz w tym, że nie mogę tego zrobić. Jeżeli Za tym wszystkim stoi F.J., żeby to udowodnić, musimy utrzymać go przy życiu. Zastawienie pułapki na tego szkodnika niesie z sobą ryzyko. Najprościej byłoby go zlikwidować.

– A więc tym razem twoja ulubiona opcja odpada. Win skinął głową.

– Smutne, co?

– Tragedia.

– Jeszcze gorzej, wierny druhu.

– Jak to?

– Esperanza, wi

– Nie mamy wyboru – przemówił Win. – Nią również musimy się zająć. Pogrzebać co nieco w jej życiu osobistym.