Страница 86 из 120
– Pan ma taki głos, jakby pan był przeziębiony – powiedział Jules do Joh
Joh
– To po prostu przemęczenie, wczoraj wieczorem próbowałem śpiewać. Widać nie mogę pogodzić się z faktem, że głos mi się zmienił, wie pan, że się starzeję.
Uśmiechnął się do Julesa w sposób, który oznaczał: „a, co mi tam”. Jules spytał od niechcenia:
– Nie dał pan tego obejrzeć jakiemuś doktorowi? Może to jest coś, co da się naprawić?
Fontane nie był już taki czarujący. Popatrzał na Julesa chłodno, przeciągle.
– To pierwsza rzecz, jaką zrobiłem prawie dwa lata temu. Najlepsi specjaliści. Mój własny lekarz, który podobno jest asem tu, w Kalifornii. Kazali mi dużo odpoczywać. Nie dzieje się nic złego, po prostu się starzeję. Z wiekiem głos zmienia się człowiekowi.
Po tym Fontane go ignorował, zwracał uwagę tylko na Lucy, czarował ją tak, jak czarował wszystkie kobiety. Jules nadal przysłuchiwał się jego głosowi. Musiał mieć jakąś narośl na strunach głosowych. Ale w takim razie dlaczego, u diabła, specjaliści tego nie wykryli? Czy było to coś złośliwego i nie nadającego się do zoperowania? Może to jakaś i
– Jak dawno temu badał pana specjalista?
Fontane był wyraźnie rozdrażniony, ale starał się być uprzejmy przez wzgląd na Lucy.
– Około osiemnastu miesięcy temu – odrzekł.
– A czy pański lekarz ogląda to od czasu do czasu? – zapytał Jules.
– Jasne że tak – odparł Joh
– Jak brzmi jego nazwisko? – zapytał Jules.
Fontane odpowiedział z leciutkim przebłyskiem dumy:
– Tucker, doktor James Tucker. Co pan o nim sądzi?
Nazwisko było znane, związane ze sły
– To spryciarz – powiedział Jules z uśmiechem.
Fontane rozzłościł się.
– Myśli pan, że pan jest lepszy od niego?
Jules roześmiał się.
– A czy pan lepiej śpiewa niż Carmen Lombardo?
Zdziwił się widząc, że Nino Valenti parsknął śmiechem waląc głową o oparcie krzesła. Dowcip nie był aż taki dobry. A potem na skrzydłach owych parskań doleciał do Julesa zapach whisky; pojął, że nawet o tak wczesnej porze ten pan Valenti, kimkolwiek u licha był, jest co najmniej na wpół pijany. Fontane uśmiechnął się do swego przyjaciela.
– No, no, ty masz się śmiać z moich dowcipów, nie tego pana.
Tymczasem Lucy chwyciła Julesa za rękę i przyciągnęła go do siebie.
– On wygląda jak łazik, ale jest świetnym chirurgiem – zapewniła. – Jeżeli mówi, że jest lepszy od doktora Tuckera, to jest lepszy od doktora Tuckera. Ty go słuchaj, Joh
Zjawiła się pielęgniarka i powiedziała, że będą musieli wyjść. Lekarz miał coś do zrobienia przy Lucy i nie mogło być przy tym nikogo. Jules z rozbawieniem zauważył, iż Lucy odwróciła twarz, tak że kiedy Joh
– Przyjdź po południu, dobrze?
Kiwnął głową.
Na korytarzu Valenti zapytał go:
– Co to była za operacja? Coś poważnego?
Jules potrząsnął głową.
– Takie małe damskie łatanie. Absolutnie zwykła rzecz, proszę mi wierzyć. Mnie to bardziej obchodzi niż panów, mam nadzieję ożenić się z tą dziewczyną.
Patrzyli na niego taksująco, więc zapytał:
– Skąd się panowie dowiedzieli, że ona jest w szpitalu?
– Freddie zadzwonił do nas i poprosił, żebyśmy tu zajrzeli – odparł Fontane. – Wszyscy dorastaliśmy w tej samej dzielnicy. Lucy była druhną na ślubie siostry Freddiego.
– Aha – powiedział Jules. Nie wspomniał, że zna całą historię, być może dlatego, że tak pieczołowicie osłaniali Lucy i jej romans z So
Kiedy szli korytarzem, Jules zwrócił się do Fontane:
– Mam tutaj przywileje lekarza odwiedzającego. Może by mi pan pozwolił obejrzeć swoje gardło?
Fontane potrząsnął głową.
– Teraz się spieszę.
– To jest gardło warte milion dolarów – powiedział Nino Valenti. – Nie może pozwalać tanim lekarzom zaglądać do niego.
Jules widział, że Valenti uśmiecha się doń, że jest wyraźnie po jego stronie. Odrzekł wesoło:
– Ja nie jestem tanim lekarzem. Byłem najzdolniejszym młodym chirurgiem i diagnostą na Wschodnim Wybrzeżu, dopóki mnie nie przyłapali na skrobankach.
Tak jak przewidywał, to sprawiło, że zaczęli go brać poważnie. Przyznaniem się do przestępstwa obudził wiarę w swoje roszczenia do wysokich kompetencji. Valenti połapał się pierwszy.
– Jeżeli Joh
Fontane zapytał nerwowo:
– Długo by to trwało?
– Dziesięć minut – odrzekł Jules. Było to kłamstwem, ale był zwole
– Okay – zgodził się Fontane. Jego głos stał się bardziej ponury i chrapliwy ze strachu.
Jules znalazł pielęgniarkę i gabinet lekarski. Nie było tam wszystkiego, czego potrzebował, ale wystarczyło. Po niespełna dziesięciu minutach wiedział, że na strunach głosowych jest narośl, to było proste. Tucker, ten niekompetentny, drański, lipny konował hollywoodzki, powinien był ją wykryć. Rany boskie, może ten gość nie ma nawet zezwolenia na wykonywanie praktyki lekarskiej, a jeżeli ma, to należy mu je odebrać. Jules nie zwracał teraz uwagi na obu mężczyzn. Podniósł słuchawkę telefonu i poprosił, żeby przyszedł szpitalny laryngolog. Potem obrócił się i powiedział do Nina Valenti:
– Myślę, że musiałby pan długo czekać, lepiej, żeby pan teraz wyszedł.
Fontane wytrzeszczył na niego oczy z niedowierzaniem.
– Jak to, do cholery, to pan myśli, że pan mnie tu zatrzyma? Że pan się będzie pieprzył z moim gardłem?
Jules, z większą satysfakcją, niż mógłby się spodziewać, rąbnął mu prawdę prosto w oczy.
– Może pan sobie robić, co się panu podoba. Ma pan jakąś narośl na strunach głosowych, w krtani. Jeżeli pan tu zostanie przez następne dwie godziny, będziemy mogli rozpoznać, czy jest złośliwa, czy niezłośliwa. Możemy powziąć decyzję co do zabiegu chirurgicznego albo leczenia. Mogę panu przedstawić całą sprawę. Mogę panu podać nazwisko najlepszego specjalisty w Ameryce i dziś wieczorem możemy go tu ściągnąć samolotem, ma się rozumieć za pańskie pieniądze i jeżeli uznam to za konieczne. Ale może pan także pójść sobie stąd i odwiedzić swojego kumpla-szarlatana albo też męczyć się nad decyzją pójścia do i
– Zostańmy tu, Joh
Popołudnie okazało się bardzo długie, ale owocne. Diagnoza laryngologa była trafna, o ile Jules mógł to ocenić po zdjęciach rentgenowskich i analizie rozmazu z gardła. W połowie badania Joh
– Brodawki.
Fontane nie zrozumiał. Jules powtórzył:
– Po prostu brodawki. Zetniemy je jak skórkę z kiełbasy. Za parę miesięcy będzie pan okay.
Valenti wydał z siebie ryk, ale Fontane miał wciąż zmarszczone brwi.