Tajemnica Bezgłowego Konia

Rozdział 7. Stara mapa

W niedzielę rano deszcz przeszedł w mżawkę. Diego pożyczył rower i płaszcz nieprzemakalny od Pazów i przyjechał do miasta. Koło południa spotkali się z Jupiterem przed Towarzystwem Historycznym.

– Bob szuka w bibliotece, a Pete’owi tato załatwił zezwolenie na wgląd w mapy w Urzędzie Miejskim – wyjaśnił Jupiter.

– Znajdziemy Zamek Kondora. Czuję to! – powiedział Diego.

Weszli spiesznie do środka. W cichych, wyłożonych książkami pokojach siedzieli przy stołach ludzie, czytając i studiując, dyżurny historyk był zajęty. Skierował jednak chłopców do pokoju map, mówiąc:

– Był tu ktoś jeszcze przejrzeć papiery Alvarów. Wysoki, szczupły chłopiec. Interesowało go, z których dokumentów zrobiłeś odbitki, Jupiterze. Oczywiście nie powiedziałem mu!

– Chudy! – wykrzyknął Jupiter, gdy znaleźli się z Diegiem poza zasięgiem słuchu i

– Ponieważ wie o waszych dotychczasowych sukcesach, boi się, że i dla nas znajdziecie skarb – powiedział Diego.

– Mam nadzieję, że znajdziemy. Ale nie mamy dużo czasu.

Chłopcy byli sami w pokoju map. Odszukali niemal pięćdziesiąt map z okresu około roku 1846, niektóre całego stanu, i

– To jest mapa samego rancza Alvarów – powiedział Jupiter.

– Popatrz, jakie wtedy było duże – zauważył Diego ze smutkiem.

– Ale Zamku Kondora nie ma.

– I to już wszystkie mapy z czasów don Sebastiana.

– W porządku, przejrzymy każdą mapę Rocky Beach, niezależnie od czasów, z jakich pochodzi – Jupiter nie dawał za wygraną.

Było niewiele współczesnych map i tylko kilka sprzed 1840 roku. Na żadnej z nich nie zaznaczono Zamku Kondora. Nie pozostawało im nic i

– Może Bob albo Pete coś znajdą – powiedział Jupiter z nadzieją.

Poprowadził Diega do Kwatery głównym wejściem, czyli przez wielką rurę, biegnącą pod olbrzymią stertą złomu, aż pod klapę w podłodze przyczepy kempingowej.

– Nazywamy to Tunelem Drugim – wyjaśnił, gdy czołgali się z Diegiem przez rurę. – Mamy także i

– Rany! – wykrzyknął Diego z podziwem, gdy wgramolił się do przyczepy. Obejrzał wszystko uważnie: biurko, telefon, maszynę do pisania, akta, urządzenia elektroniczne, ciemnię, klatki dla ptaków, gipsowe statuetki i wszystkie i

– To wspaniałe!

– Myślę, że jesteśmy odpowiednio wyekwipowani – powiedział Jupiter z małą przechwałką. – Wszystko to sami zebraliśmy lub zmajstrowaliśmy.

– Nic dziwnego, że z taką łatwością wyświetlacie zawiłe tajemnice!

– Nie zawsze z łatwością. Sam widzisz, jak trudno nam rozwiązać zagadkę miecza Cortesa – powiedział Jupiter zasępiony.

– Pewnie Bob albo Pete coś znajdą – pocieszył go Diego.

Czekali niecierpliwie, a Diego krążył po wnętrzu Kwatery, oglądając dokładnie każdą rzecz. Nie mógł wyjrzeć na zewnątrz, ponieważ małe okna były zawalone złomem, skrywającym przyczepę. Jupiter siedział ze zmarszczonym czołem, a wyraz jego okrągłej twarzy niewiele się różnił od ponurego popiersia Alfreda Hitchcocka, stojącego za nim na szafce. Wreszcie klapa w podłodze podniosła się i wszedł Bob.

– Nic! – oświadczył odpowiedzialny za dokumentację i analizy i opadł na krzesło, z równie jak Jupiter posępną miną. – W bibliotece przejrzałem każdą książkę o tym rejonie.

Gdy wreszcie Pete wychynął spod klapy, pozostałym wystarczyło jedynie spojrzeć na wyraz jego twarzy.

– Jeśli “Zamek Kondora” w ogóle coś znaczy, to tylko don Sebastian i Jose wiedzieli co – powiedział.

– Jesteśmy w ślepym zaułku – podsumował Bob.

Diego był bliski łez.

– Nie rezygnujcie, chłopcy! My…

Pete wyprostował się czujnie.

– Ciii! Słuchajcie!

Przez dłuższy czas było cicho. Potem usłyszeli wszyscy – niewyraźny grzechot metalu na zewnątrz. Dobiegł ponownie z i

– Ciii – szepnął Jupiter, kładąc palec na ustach.

Grzechot dochodził teraz z jeszcze i

– Ktoś tam grzebie w złomie – powiedział Bob. – Ktoś, kto domyśla się, że tu jesteśmy.

– Czy ktoś szedł za którymś z was? – zapytał Jupiter.

– Za mną nie – szepnął Bob.

– Ja… ja nie jestem pewien. Spieszyłem się i nie sprawdziłem – powiedział Pete.

Rozgrzebywanie i opukiwanie stert złomu trwało jeszcze parę minut. Później zaległa cisza.

– Zobacz, Bob – szepnął Jupiter.

Bob podszedł cicho do wszystkowidzącego, domowej roboty peryskopu, który wystawał nad dachem przyczepy. Z zewnątrz wyglądał jak zwykły kawał starej rury, sterczącej ze sterty złomu. Bob popatrzył przez okular.

– Idzie przez plac – powiedział. – To ten rządca Cody! Wciąż się rozgląda. Teraz wychodzi ze składu. Nie ma go, chłopaki!

Bob odszedł od wszystkowidzącego.

– Musiał śledzić jednego z nas. Chciał zobaczyć, co robimy. Jupe, czy sądzisz, że to on podsłuchiwał wczoraj u Emiliana Paza?

– Tak podejrzewam – odpowiedział Jupiter w zamyśleniu. – Chudy i ten Cody zdają się bardzo interesować naszymi poczynaniami. Ciekaw jestem, czy mają jakiś i

– Może wiedzą coś o mieczu i chcą go sami znaleźć! – wykrzyknął Diego.

– To możliwe.

– Jeśli wiedzą coś, to jest to już więcej, niż my wiemy – powiedział Pete.

Jupiter kiwnął głową ze smutkiem.

– Byłem pewien, że znajdziemy starą mapę, z której dowiemy się, co to jest Zamek Kondora.

– Może potrzebna nam stara indiańska mapa i stary Indianin do odcyfrowania jej – zaśmiał się Pete.

– Szalenie zabawne – burknął Bob. – Żarty nie pomogą nam…

– Pete! – wykrzyknął Jupiter. – Myślę, że trafiłeś w sedno!

– O rany, to był tylko taki dowcip. Nie musisz…

– Nie – przerwał mu Jupiter – ja to mówię serio! To może być wyjście! Oczywiście, ale byłem głupi!

– Jakie wyjście? – Pete wciąż nie pojmował.

– Prawdziwie stara mapa! Gdyby don Sebastian użył nazwy, którą każdy w 1846 roku mógł znaleźć na mapie, Amerykanie wpadliby na to! Wiedział, że przeczytają list, umieścił więc nazwę z mapy tak starej i unikalnej, że tylko on i Jose mogli do niej dotrzeć. Nawet nie pomyślałem, żeby poprosić historyka o naprawdę stare mapy, które są zbyt ce

Przeczołgali się na łeb, na szyję przez Tunel Drugi. Na jego końcu sprawdzili uważnie, czy nie obserwuje ich Cody ani ktokolwiek i

Gdy wyjeżdżali ze składu, z drugiej strony ulicy zagrzmiało wołanie:

– Jupiter!

Na progu domu Jonesów stała ciocia Matylda, mocno rozgniewana.

– Gdzieżeś to był, łobuzie! Zapomniałeś o przyjęciu urodzinowym dziadka Mateusza? Za piętnaście minut musimy wyjść! Chodź tutaj i przebierz się w porządne ubranie! Z kolegami zobaczysz się i

– Och, nie! – jęknął Jupiter. – Zapomniałem! Dziś są osiemdziesiąte urodziny dziadka. Rodzina urządza przyjęcie na jego cześć na drugim końcu Los Angeles. Nie mogę się od tego wykręcić i na pewno wrócimy późno. Musicie popracować beze mnie.

– Jupiter! – w głosie cioci Matyldy pobrzmiewało groźne ostrzeżenie.

Jupiter pomachał smutno ręką na pożegnanie i przeszedł na drugą stronę ulicy.

– Co teraz? – spytał Pete.

– Idziemy do Towarzystwa Historycznego, oczywiście – odpowiedział Bob, przejmując dowodzenie.

Po minucie zapomnieli już zupełnie o Jupiterze, podnieceni nową perspektywą.

Dyżurny historyk zamyślił się na chwilę po wysłuchaniu ich prośby.

– Prawdziwie stara mapa? Tak, mamy jedną w naszej kolekcji unikalnych dokumentów. Jedna z najwcześniejszych, z 1790 roku. Jest tak delikatna, że rzadko przynosimy ją tu, do światła, i pokazujemy.