Страница 66 из 66
Wyszedł z drzwi hotelu, jak ptak z przetrąconym skrzydłem przefrunął przez jezdnię i nie oglądając się za siebie, zniknął w kotłującym się tłumie.
Lipiec 1949 – lipiec 1950
O AUTORZE
Gustaw Herling-Grudziński, syn Józefa i Doroty z Bryczkowskich, urodził się 20 maja 1919 roku w Kielcach. Już w 1935 roku, wówczas uczeń VI klasy gimnazjum im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, debiutował reportażem Świętokrzyszczyzna na lamach warszawskiego pisma młodzieży szkolnej,, Kuźnia Młodych”. Po maturze, w 1937 roku, rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W nowym dla siebie środowisku staje się wkrótce jednym z wybijających się młodych krytyków literackich. Związany z grupą skupioną wokół niewiele odeń starszego Ludwika Frydego, pisuje w „Ateneum”, „Pionie”, „Naszym Wyrazie” – między i
Po wybuchu wojny, 15 października 1939, zakłada w Warszawie wraz z kolegami jedną z pierwszych w okupowanej Polsce organizacji konspiracyjnych – Polską Ludową Akcję Niepodległościową (PLAN). Współredaguje pierwsze numery podziemnego pisma „Biuletyn Polski”. W grudniu tego samego roku, z zamiarem przedostania się na Zachód, przekracza linię demarkacyjną, rozgraniczającą tereny zajęte przez wojska niemieckie i radzieckie. Dociera do Białegostoku, potem do Lwowa, gdzie rekomendowany przez Marię Dąbrowską i Juliusza Kleinera, zostaje przyjęty do istniejącego jeszcze, ale już zamierającego przedwoje
Opisane w ten sposób przez Herlinga-Grudzińskiego aresztowanie (w szkicu „Godzina cieni” w tomie „Drugie przyjście”) miało miejsce w marcu 1940 roku. W więzieniu w Grodnie pisarz zostaje skazany na pięć lat pobytu w obozach. Poprzez więzienia w Witebsku, Leningradzie i Wołogdzie trafia do łagru w Jercewie w systemie obozów kargopolskich, ciągnących się wzdłuż linii kolejowej z Wołogdy do Archangielska. Zostaje stamtąd zwolniony po dramatycznej głodówce protestacyjnej 20 stycznia 1942 roku, 12 marca zaś w miejscowości Ługowoje w południowym Kazachstanie zostaje wcielony do 10. Pułku Artylerii Armii Polskiej generała Andersa. Dalsze woje
Już w 1943 roku Herling-Grudziński wznawia przerwaną z konieczności działalność literacką, pisując do czasopism polskich wydawanych w Bagdadzie (,,Kurier Polski”) i w Jerozolimie (,,W Drodze”). W latach 1945-46 kieruje działem literackim tygodnika,,Orzeł Biały”, organu Drugiego Korpusu. Bierze udział w Rzymie w pracach przy zakładaniu Instytutu Literackiego i miesięcznika „Kultura”, którego pierwszy numer, z czerwca 1947 roku, redaguje wspólnie z Jerzym Giedroyciem. Pod koniec 1947 roku wraz z żoną Krystyną, z domu Stojanowską (1915-1952), przenosi się do Londynu, gdzie nawiązuje współpracę z „Wiadomościami”, tygodnikiem politycznym i literackim redagowanym przez Mieczysława Grydzewskiego. Na łamach tygodnika ukazuje się w odcinkach, przed wydaniem książkowym, I
W latach 1952-55 pisarz przebywa w Monachium, pracując w rozgłośni polskiej Radia Wolna Europa. W 1955 roku osiada na stałe w Neapolu, gdzie poślubia córkę Benedetto Crocego, Lidię. Podejmuje na nowo ścisłą współpracę z „Kulturą”, uczestniczy także istotnie w pracach Instytutu Literackiego, z którym związany jest do dzisiaj. Do 1981 roku publikuje również w prasie włoskiej (między i
Debiutem książkowym Herlinga-Grudzińskiego był tom szkiców literackich „Żywi i umarli” (Rzym 1945). Kolejne publikacje książkowe to „I
Pierwszą książką Herlinga-Grudzińskiego, jaka po wielu latach ukazała się w kraju, był tom „Wieża i i