Страница 4 из 54
Dziewczynka, choć bardzo chciała, wstydziła się opowiedzieć o wszystkim swojej mamie. O ojcu nawet nie pomyślała, gdyż ten traktował ją wyjątkowo zimno, np. w porównaniu z i
Grażynka poszła tam, gdzie w ciężkich chwilach kazano jej zawsze chodzić – poszła do swojej drugiej w życiu spowiedzi. Akurat spowiadał ksiądz z i
Molestowanie i wymuszone stosunki z księdzem Zenonem powtarzały się. Dziewczynka stała się znerwicowana i zamknięta w sobie. Jej „partner” na początku ostrzegał, a później straszył ją, że jeśli powie komukolwiek o ich „tajemnicy” to rodzice i nikt i
W całym tym upokorzeniu i dramacie dziewczynka nie była do końca przekonana, czy ksiądz robi dobrze, czy źle – tak bardzo przesiąkła mentalnością i agitacją najbliższych, Zenon obsypywał ją cukierkami, a raz nawet dał jej całą szklankę słodkiego wina, po którym dostała zawrotu głowy. Był dla niej miły, choć miał zawsze tylko jeden cel. Dziecko, oprócz nieusta
Po mniej więcej półtora roku dramat został na jakiś czas przerwany, ponieważ rodzina Karamarów przeniosła się do Nysy w woj. opolskim, gdzie ojciec dostał nową, nieco lepszą pracę. Cała szóstka zamieszkała również w większym mieszkaniu. Grażynka wyrastała szybko na podlotka i powoli zapominała o największym koszmarze dzieciństwa, kiedy jej prześladowca pojawił się nagle pewnego dnia w domu rodziców. Okazało się, iż został przeniesiony na parafię nie opodal Nysy i (ku uciesze rodziców) będzie u nich stałym gościem. Jeszcze kilka razy udało mu się usidlić i wykorzystać dziewczynkę; kiedyś zrobił to pod nieobecność mamy (tato w tym czasie pracował) w ich własnym domu. Dwukrotnie nakłonił rodziców Grażynki, aby ta pojechała do niego, pomóc mu w robieniu dekoracji w kościele.
Wszystko skończyło się definitywnie, kiedy dziewczynka oznajmiła kategorycznie księdzu Zenonowi, że jeśli nie da jej spokoju powie o wszystkim rodzicom, a jeżeli i to nie poskutkuje, to także i
Druga odsłona „czarnego” dramatu w życiu, już wówczas młodej nastolatki, rozegrała się niespełna dwa lata później. Wpadła w oko jednemu z miejscowych księży, który prowadził parafialny chór. Była piękną, niemal w pełni rozwiniętą dziewczyną, a przy tym przejawiała niespotykane zdolności muzyczne – doskonały słuch i piękny głos. Wkrótce okazało się także, iż potrafi bardzo szybko uczyć się gry na różnych instrumentach, ale do tego zainspirował ją już nowy wielbiciel. Namówił rodziców, aby mogła przychodzić najpierw na zajęcia chóru, a potem do niego na plebanię, gdzie on sam będzie ją uczył gry na fortepianie i organach. Grażynka rwała się do muzyki i muzykowania, odnalazła w tym wielką radość i cel swojego młodego życia. Ten zapał przyćmił skutecznie jej czujność, choć miała już wówczas powody, aby być niezwykle ostrożną w osobistych kontaktach z księżmi. Nie wzbudziło jej podejrzeń nawet to, że podczas kilku pierwszych lekcji towarzyszyła im nieznana kobieta, którą jej nauczyciel traktował bardzo swobodnie i przyjacielsko. Kolejne nauki miały już jednoznaczną wymowę. Ksiądz, będący już w sile wieku, zaczął „oswajać” swoją piętnastoletnią ucze
Zaczęła nawet powoli przyzwyczajać się do okoliczności i atmosfery, w jakiej odbywały się lekcje. Z niemałym zdziwieniem spostrzegła więc pewnego dnia, że jest sama ze swoim nauczycielem. Ten, ni mniej, ni więcej, tylko oznajmił na samym początku: „…Dzisiaj będziesz się uczyła gry na flecie” i…obnażył przed nią swoje genitalia. Chciał ją nakłonić do miłości francuskiej, a gdy się nie godziła zagroził, że powie jej rodzicom o…zaniedbywaniu przez nią lekcji. W tym czasie rodzice Grażynki byli wniebowzięci jej postępami w grze na instrumentach i „dozgo
– poza intymnymi miejscami – nie było śladów przemocy. Jej wykręcone ręce, masa dorosłego mężczyzny, a przede wszystkim jego status pół – boga wystarczyły, aby zniewolić zastraszone dziecko.
Pobiegła z płaczem do domu. Było jej już wszystko jedno. Wykrzyczała zdezorientowanym rodzicom, że już więcej nie będzie chodziła ani na żadne lekcje, ani nawet do kościoła. „Zgwałcił mnie ksiądz! Słyszycie! KSIĄĄĄĄĄĄDZ!!!” – krzyczała na całe gardło. Odpowiedzią były najsilniejsze policzki jakie kiedykolwiek otrzymała
– i to w dodatku od matki. Ani ona, ani ojciec nie uwierzyli córce. Uważali, że: albo obrzydł jej kościół, co byłoby jawnym dowodem opętania przez szatana, albo też „z nygustwa nie chce jej się grać”. Obydwa powody były najzupełniej wystarczające, by dziewczyna