I wstali z martwych…

XXXI

Kiedy około jedenastej rano Marek wyłączył komputer, w domu już nikogo nie było. Stary Vandoosler wyszedł, żeby zdobyć najnowsze wieści, Mateusz gdzieś zniknął, a Łukasz wyruszył na poszukiwanie siedmiu woje

Czerwcowe słońce grzało dość mocno i Marek po raz pierwszy pomyślał, że warto zabrać ze sobą filiżankę kawy, aby wypić ją na trawie. Miał nadzieję, że pora

Aleksandra szła ulicą, niosąc torbę z zakupami. Marek pomachał jej ręką. Usiłował wyobrazić ją sobie w roli morderczyni, ale to bolało. Co ją podkusiło, żeby przez trzy godziny włóczyć się nocą po autostradach? Po co i dokąd jeździła?

Marek poczuł się bezużyteczny, bezradny, wyjałowiony. Miał wrażenie, że coś przeoczył. Odkąd Łukasz powiedział to zdanko o istocie sprawy, tkwiącej w poszukiwaniu paroksyzmów, nie mógł odzyskać równowagi ducha. Dręczyło go to. Problem dotyczył zarówno jego podejścia do badań nad średniowieczem, jak i metody pracy nad sprawą Zofii. Znużony tymi miałkimi rozważaniami i bezładem myśli, wstał z dykty i zajął się obserwacją frontu zachodniego. Śmieszne, że tak łatwo ulegli manii Łukasza. Żadnemu z nich nawet nie przyszło do głowy, że można by inaczej nazywać ten sąsiedni dom. Relivaux na pewno jeszcze nie wrócił, chrzestny uprzedziłby go o tym. Czy policja zdołała sprawdzić jego tulońskie alibi?

Marek postawił filiżankę na dykcie i po cichu wyszedł z ogrodu. Z ulicy przypatrywał się frontowi zachodniemu. Wydawało mu się, że sprzątaczka przychodzi tylko we wtorki i piątki. Jaki dziś był dzień? Czwartek. Nic w domu nie zdradzało obecności człowieka. Zerknął na wysoką, zadbaną bramę, na której nie było widać śladu rdzy, bezkarnie zżerającej ich bramę. Całe ogrodzenie frontu zachodniego najeżone było kolcami, prezentującymi się dość groźnie. Sztuka polegała na tym, żeby wspiąć się, nie zwracając uwagi sąsiadów ani przechodniów, a przy tym być wystarczająco zręcznym, by nie nabić się na sterczące ostrza. Marek zerknął w prawo i w lewo. Uliczka świeciła pustkami. Bardzo polubił ten cichy zaułek. Podszedł do wysokiego śmietnika i, jak tamtej nocy Łukasz, wspiął się na niego. Trzymając się krat, po kilku próbach zdołał przerzucić nogi nad kolcami.

Ucieszyła go zwi

Marek oparł dłoń na chłodnym pniu, potem dotknął go także drugą ręką. Drzewo było jeszcze tak młode, że mógł objąć je palcami. Właśnie, miał ochotę je udusić, zacisnąć mu ręce na gardle i trzymać, dopóki między dwoma haustami powietrza nie wyzna, po co przyszło do tego ogrodu. Zniechęcony opuścił ręce. Przecież nie można udusić drzewa. Drzewo milczy jak grób, jest nieme, gorsze od ryby, nie puszcza nawet baniek. Wypuszcza tylko liście, obrasta drewnem, zapuszcza korzenie. No i wytwarza tlen, a to dość przydatne. Ale poza tym już nic. Milczy. Milczy jak Mateusz, który próbował zmusić stosy kości i krzemienia, żeby przemówiły. Niemy facet rozmawiający z niemymi przedmiotami – dobrana gromadka! Mateusz zapewniał, że potrafi ich słuchać, że wystarczy znać ich język i uważnie się im przysłuchiwać. Marek, który wolał gadulstwo tekstów, własne i i

Usiadł pod drzewem. Trawa wokół niego nie zdążyła jeszcze porządnie odrosnąć, dwukrotnie wyrywana w tym miejscu. Na razie był to tylko rzadki, trawiasty puszek. Marek gładził go ręką. Wkrótce trawa będzie silna i wysoka, i nic nie da się już pod nią zauważyć. Wszyscy zapomną o drzewie i tym skrawku przekopanej ziemi. Rozgniewany zaczął wyrywać kępki trawy. Coś tu było nie w porządku. Ziemia była ciemna, tłusta, prawie czarna. Dokładnie pamiętał te dwa dni, kiedy otworzyli i zasypali pusty rów. Jeszcze teraz miał przed oczyma Mateusza, stojącego do pół łydki w dole i słyszał te słowa: wystarczy, powi

Marek siedział pod drzewem jeszcze przez chwilę, rozgarniając palcami ziemię. Podniósł kawałek gresu, silniej kojarzący mu się z XVI niż z XVIII stuleciem. Ponieważ jednak nie bardzo się na tym znał, wsunął go do kieszeni. Wstał, poklepał pień drzewa, aby uprzedzić je, że odchodzi, a potem znów przeskoczył przez ogrodzenie. Kiedy stawiał stopę na śmietniku, zauważył wracającego do domu wuja.

– Gratuluję dyskrecji – mruknął Vandoosler.

– Co z tego? – odburknął Marek, otrzepując dłonie o nogawki. – Poszedłem tylko przyjrzeć się drzewu.

– A może z nim gawędziłeś? Powiedziało coś ciekawego?

– Że policjanci Legue

– Zejdź z tego śmietnika, to nie będę musiał krzyczeć. Krzysztof Dompierre był synem krytyka Daniela Dompierre’a. To już wiemy. Co do Legue

Idąc przez ogród, Marek zabrał filiżankę po kawie. Na dnie została kropla zimnego napoju, a on wysączył ją łapczywie.

– Już prawie południe – powiedział. – Doprowadzę się do porządku, a potem skoczę do „beczki” coś przekąsić.

– Pozwalasz sobie na zbytki – rzekł Vandoosler.

– Tak, ale dziś czwartek. To ku czci Zofii.

– Jesteś pewien, że nie chodzi ci raczej o spotkanie z Aleksandrą? A może o zraziki?

– Nie to chciałem powiedzieć. Idziesz ze mną?

Aleksandra siedziała na swym stałym miejscu i nakłaniała do jedzenia synka, który najwyraźniej dąsał się dzisiaj na cały świat. Marek pogładził Cyryla po kręconych włosach i pozwolił mu się bawić sygnetami. Mały lubił pierścionki świętego Marka. A Marek opowiadał mu, że dostał je od pewnego czarodzieja i że kryły sekret, ale on jeszcze go nie odkrył. Czarodziej odleciał, bo spieszył się na obiad, i nie zdążył mu wyjawić tajemnicy swego daru. Cyryl pocierał sygnety, obracał je, dmuchał na nie, ale nic się nie działo. Marek poszedł przywitać się z Mateuszem, który stał za barem jak słup soli.

– Ca ci jest? – zapytał go Marek. – Wyglądasz, jakbyś skamieniał.

– Nie skamieniałem, jestem przygwożdżony. Przebierałem się w pośpiechu, włożyłem wszystko – koszulę, kamizelkę, muszkę, ale zapomniałem o butach. Julia mówi, że nie mogę obsługiwać klientów w sandałach. To dziwne, ale w tych sprawach jest niesamowicie rygorystyczna.

– Ja ją rozumiem. – Marek się uśmiechnął. – Przyniosę ci pantofle. A ty przygotuj dla mnie zrazy.

Marek wrócił po pięciu minutach – z pantoflami i fajką z ceramiki.

– Przypominasz sobie tę fajkę i ziemię? – zapytał Mateusza.

– Oczywiście.

– Dziś rano poszedłem odwiedzić drzewko. Na wierzchu leży teraz zupełnie i

– Jak ta, którą masz za paznokciami?

– Właśnie.

– To znaczy, że policjanci kopali głębiej niż my.

– Też tak pomyślałem.

Marek schował kawałki fajki do kieszeni i poczuł pod palcami gres. Zawsze przekładał z kieszeni do kieszeni wiele bezużytecznych drobiazgów, z którymi nie potrafił się rozstać. Jego kieszenie robiły z nim to samo co jego pamięć – rzadko zostawiały go w spokoju.

Mając już na nogach buty, Mateusz zaprowadził Marka i Vandooslera do stolika Aleksandry, która powiedziała, że nie ma nic przeciwko temu. Ponieważ sama o tym nie wspominała, Marek również nie odważył się poruszać kwestii przesłuchania, któremu poddano ją wczoraj. Aleksandra zapytała, jak przebiegła podróż do Dourdan i jak miewa się jej dziadek. Marek zerknął na wuja, który leciutko skinął głową. Marek wstydził się, że prosił o przyzwolenie na tę rozmowę z Lex, i zrozumiał, że wątpliwości znacznie silniej, niż sądził, podkopały w nim wiarę w jej niewi