Страница 50 из 56
Rozebrał się w niecałe dziesięć sekund, z czego pięć zajęło mu zdejmowanie kajdanków i broni.
Zamknęłam usta i ukradkiem sprawdziłam, czy nie cieknie mi ślinka. Morelli przedstawiał sobą widok jeszcze cudowniejszy niż ten, który pozostał mi w pamięci. A pamiętałam go jako wyjątkowego mężczyznę.
Wsadził zakrzywiony palec pod moje bikini i jednym pły
– Już dawno nie robiłem tego w samochodzie – powiedział.
Przeszliśmy na tylną kanapę i opadliśmy na nią jednocześnie. Morelli miał na sobie rozpiętą dżinsową koszulę i białe skarpetki, a ja nic poza nową falą niepewności.
– Spiro mógł wyłączyć światło i Ke
Morelli pocałował mnie w ramię.
– Roche będzie wiedział, czy Ke
– A niby jak?
Morelli westchnął.
– Dlatego, że założył tam podsłuch.
Odepchnęłam go.
– Nie powiedziałeś mi! Od kiedy dom jest na podsłuchu?
– Chyba się tym nie przejmujesz, prawda?
– Przyznaj się, czego mi jeszcze nie powiedziałeś?
– To wszystko. Przysięgam.
Nie wierzyłam w ani jedno jego słowo. Zrobił typową minę gliniarza. Przypomniał mi się obiad i to, jak nagle zjawił się u nas Morelli.
– Skąd wiedziałeś, że matka piecze baraninę?
– Poczułem, kiedy otworzyłaś drzwi.
– Gówno prawda! – Chwyciłam torebkę z przedniego siedzenia i wysypałam zawartość na kanapę między nas. Szczotka i lakier do włosów, spray z pieprzem, chusteczki higieniczne, pistolet elektryczny, guma do żucia, okulary przeciwsłoneczne… Czarne plastikowe pudełko z nadajnikiem. Cholera jasna!
Chwyciłam urządzenie.
– Ty sukinsynu! Podrzuciłeś mi podsłuch do torebki!
– To dla twojego własnego dobra. Martwiłem się o ciebie.
– To odrażające! To naruszenie prywatności! Jak śmiałeś to zrobić, nie pytając mnie wcześniej o zdanie! – Teraz zresztą też kłamał. Bał się po prostu, że pierwsza zgarnę mu Ke
– Cholera jasna! – krzyknął Morelli. – To pudełeczko jest warte czterysta dolców. – Otworzył drzwi i wyszedł na ulicę, aby je odszukać.
Zamknęłam i zablokowałam drzwi. Niech go szlag. Powi
Morelli próbował otworzyć drzwi od strony pasażera, ale były zablokowane. Wszystkie drzwi były zablokowane i tak miało być. Niech sobie odmrozi kutasa, nic mnie to nie obchodziło. Dobrze mu to zrobi. Uruchomiłam silnik i ruszyłam, zostawiając Morellego na środku ulicy w koszuli i skarpetkach, z gołym oklapłym ptaszkiem.
Ujechałam już pół przecznicy, gdy przyszło mi nagle do głowy, że to może nie najlepszy pomysł zostawiać gliniarza nagiego na środku ulicy. A jeśli trafi się jakiś rzezimieszek? W tym stanie Morelli nie mógłby nawet uciekać. No dobrze, pomyślałam. Trzeba mu jednak pomóc. Zawróciłam i podjechałam do bocznej uliczki. Morelli stał, tak jak go zostawiłam. Podparł się rękami pod boki i patrzył na mnie wyraźnie zdegustowany.
Powoli otworzyłam okno i rzuciłam mu pistolet.
– Na wszelki wypadek – wyjaśniłam. I z rykiem silnika odjechałam w siną dal.