Страница 32 из 101
Do kabiny wszedł steward Nicky. Był niewysokim, pulchnym, trochę zniewieściałym chłopcem w wieku dwudziestu kilku lat. Harry podejrzewał, że jest pedałem. Mnóstwo kelnerów było pedałami. Nicky wręczał wszystkim sporządzoną na maszynie listę pasażerów i załogi.
Harry przejrzał ją z zainteresowaniem. O baronie Philippie Gabonie, zamożnym syjoniście, słyszał już nieraz. Następne nazwisko, profesora Carla Hartma
– Zamknęli drzwi – oznajmił Percy, który siedział twarzą do ogona samolotu i dzięki temu widział, co dzieje się w sąsiedniej kabinie.
Harry poczuł, że znowu ogarnia go zdenerwowanie. Dopiero teraz zwrócił uwagę, iż samolot kołysze się lekko na wodzie.
Rozległ się łoskot przypominający nieco dobiegający z oddali odgłos gwałtownej bitwy. Harry spojrzał z niepokojem przez okno i zobaczył, że jedno z ogromnych śmigieł zaczyna się powoli obracać. Uruchamiano silniki. Po chwili ruszył drugi, a po nim trzeci i czwarty. Choć hałas tłumiła gruba warstwa materiałów dźwiękochło
Stojący na krawędzi pływającego doku człowiek zwolnił cumy hydroplanu. Kiedy Harry ujrzał, jak liny stanowiące jedyną więź z lądem wpadają rzucone beztrosko do wody, odniósł idiotyczne wrażenie, że oto został przesądzony zarówno los samolotu, jak i jego pasażerów. Wstydził się swojego strachu i nie chciał, by ktoś domyślił się, jak się czuje, więc wyciągnął gazetę, rozłożył ją i rozsiadł się wygodnie z nogą założoną na nogę.
Margaret dotknęła jego kolana. Tłumienie dobiegających z zewnątrz dźwięków było tak znakomite, że nawet nie musiała podnosić głosu.
– Ja też się boję – powiedziała.
Harry doznał największego upokorzenia w życiu. Wydawało mu się, że zdołał ukryć swoje przerażenie.
Samolot ruszył z miejsca. Harry zacisnął kurczowo dłoń na poręczy fotela, po czym z najwyższym trudem zmusił się, by cofnąć rękę. Nic dziwnego, iż zorientowała się, że się boi: Prawdopodobnie był równie biały jak gazeta, którą rzekomo czytał.
Margaret siedziała ze ściśniętymi kolanami i splecionymi dłońmi. Sprawiała wrażenie przestraszonej, a jednocześnie pełnej oczekiwania, jakby za chwilę miała wsiąść do kolejki górskiej w lunaparku. Z zarumienionymi policzkami, szeroko otwartymi oczami i lekko uchylonymi ustami wyglądała bardzo atrakcyjnie. Harry po raz kolejny zaczął się zastanawiać, jakie ciało kryje się pod tym płaszczem.
Zerknął na pozostałych. Mężczyzna siedzący naprzeciwko niego spokojnie zapinał pas bezpieczeństwa. Rodzice Margaret wyglądali przez okno. Lady Oxenford sprawiała wrażenie doskonale opanowanej, lecz lord Oxenford co chwila odchrząkiwał głośno, co stanowiło oczywisty dowód napięcia. Percy był tak podniecony, że z trudem mógł usiedzieć na miejscu; on z całą pewnością nie odczuwał strachu.
Harry przeniósł wzrok na gazetę, ale nie był w stanie zrozumieć ani słowa, więc opuścił ją i dla odmiany spojrzał przez okno. Ogromna maszyna sunęła majestatycznie w kierunku głównego toru wodnego. Widział oceaniczne liniowce stojące jeden za drugim wzdłuż nabrzeża. Znajdowali się już spory kawałek drogi od nich, a po powierzchni wody między Clipperem a lądem uwijało się sporo mniejszych jednostek. Teraz już nie mogę wysiąść – przemknęło mu przez myśl.
W miarę jak samolot zbliżał się do środka ujścia rzeki, fale stawały się coraz większe. Harry nigdy nie cierpiał na chorobę morską, lecz teraz, kiedy Clipper zaczął wyraźnie wznosić się i opadać, poczuł mdłości. Kabina wyglądała jak normalny pokój w normalnym domu, ale nieustający ruch przypominał mu o tym, że znajduje się w kruchej konstrukcji wykonanej z cienkiego aluminium.
Maszyna wreszcie dotarła do środka toru wodnego, zwolniła i zaczęła się obracać. Harry domyślił się, że pilot ustawia samolot pod wiatr, przygotowując się do startu. Zaraz potem Clipper jakby zawahał się przez chwilę, niczym monstrualnych rozmiarów zwierzę starające się wychwycić wszystkie, nawet najsłabiej wyczuwalne zapachy. Napięcie sięgnęło szczytu; najwyższym wysiłkiem woli Harry się powstrzymał, by nie zerwać się z fotela i nie zacząć krzyczeć, żeby go natychmiast stąd wypuścili.
Nagle rozległ się potworny ryk i wszystkie cztery silniki jednocześnie osiągnęły maksymalne obroty. Z ust Harry'ego wydobył się stłumiony okrzyk, ale nikt go nie usłyszał. Samolot przysiadł trochę na wodzie, jakby szykował się do skoku, po czym ruszył, gwałtownie nabierając szybkości.
Przypominał szybką łódź, z tą tylko różnicą, że żadna szybka łódź tej wielkości nie była w stanie osiągnąć takiego przyśpieszenia. Spieniona woda umykała coraz szybciej do tyłu, jednak Clipper nadal kołysał się i zataczał w rytmie falowania morza. Harry rozpaczliwie pragnął zamknąć oczy, ale bał się to zrobić. Ogarnęła go panika. Zaraz umrę – myślał wpadając w histerię.
Clipper sunął coraz prędzej. Harry nigdy w życiu nie płynął z taką szybkością. Gnali już sto, sto dwadzieścia, sto czterdzieści kilometrów na godzinę. Strzępy piany bryzgały na szyby, zasłaniając widoczność.
Na pewno zaraz eksplodujemy, rozbijemy się albo utoniemy! – panikował. Nagle dała się odczuć nowa wibracja, jakby znaleźli się w samochodzie jadącym szybko po wybojach. Co się stało? Harry był pewien, że coś strasznego i że samolot lada moment rozleci się na kawałki. Uświadomił sobie, że maszyna uniosła się nieco w powietrze, wibrację natomiast powodują czubki fal uderzające jedna za drugą w kadłub. Czy to było normalne?
W pewnej chwili odniósł wrażenie, iż opór stawiany przez wodę jakby zmalał. Przez zasłonę z przelatujących za oknem rozbryzgów spostrzegł, że powierzchnia wody jakby się nieco przechyliła i zrozumiał, że dziób samolotu uniósł się wyraźnie, choć on w ogóle tego nie poczuł. Był przerażony i zbierało mu się na wymioty. Przełknął z wysiłkiem ślinę, po czym zacisnął zęby.
Częstotliwość wibracji uległa zmianie; zamiast pędzić po wybojach, przeskakiwali teraz z fali na falę, niczym płaski kamień puszczony z dużą siłą po wzburzonej powierzchni wody. Silniki wyły przeraźliwie, a śmigła cięły wściekle powietrze. To niemożliwe – pomyślał Harry. – Taki wielki samolot nie może latać. Co najwyżej będzie skakał po falach jak wyrośnięty ponad miarę delfin. Jednak niemal w tym samym ułamku sekundy poczuł, że Clipper wzbił się w powietrze. Maszyna wystrzeliła ostro w górę, nabierając szybko wysokości, a woda stawiająca jej do tej pory zaciekły opór została daleko w dole. Zza szyby zniknęły strzępy piany, dzięki czemu Harry ujrzał oddalającą się w błyskawicznym tempie powierzchnię morza. Do licha, lecimy! – pomyślał z niedowierzaniem. – Ten cholerny pałac naprawdę potrafi latać!
Teraz, kiedy znaleźli się już w powietrzu, strach zniknął, ustępując miejsca wszechogarniającemu uczuciu triumfu. Zupełnie jakby to on osobiście przyczynił się do pomyślnego startu. Miał ogromną ochotę, by zerwać się z miejsca i zacząć wiwatować. Rozejrzawszy się dookoła stwierdził, iż wszyscy uśmiechają się z ulgą, ale jednocześnie uświadomił sobie, że jest cały mokry od potu. Szybko wyjął białą chusteczkę, otarł nią twarz, a następnie dyskretnie schował ją do kieszeni.
Samolot w dalszym ciągu nabierał wysokości. Harry obserwował, jak południowe wybrzeże Anglii niknie pod krótkimi stabilizatorami, po czym skierował wzrok naprzód i ujrzał wyspę Wright. Kiedy wreszcie maszyna wyrównała lot, ogłuszający ryk silników ścichł nagle do niskiego szumu.
Pojawił się Nicky w swojej białej marynarce i czarnym krawacie. Teraz, kiedy pilot zmniejszył obroty silników, steward nie musiał wcale podnosić głosu.
– Czy miałby pan ochotę na koktajl, panie Vandenpost? – zapytał.
To jest dokładnie to, na co mam teraz ochotę – pomyślał Harry, głośno zaś odparł:
– Poproszę podwójną whisky. – Zaraz potem przypomniał sobie, że ma uchodzić za Amerykanina. – Z mnóstwem lodu – dodał z właściwym akcentem.
Nicky przyjął zamówienia od rodziny Oxenford, po czym zniknął za drzwiami prowadzącymi na przód samolotu.
Harry niespokojnie bębnił palcami po poręczy fotela. Puszysty dywan, gruba warstwa materiału izolacyjnego, miękkie siedzenia i kojące kolory – wszystko to sprawiało, że czuł się jak w celi, co prawda komfortowo wyposażonej, ale bez drogi ucieczki. Po pewnym czasie rozpiął pas i wstał z miejsca.
Otworzył te same drzwi, za którymi zniknął steward. Po lewej stronie znajdowała się maleńka, lśniąca nierdzewną stalą kuchnia, gdzie steward przyrządzał drinki, po prawej zaś kolejne drzwi, z napisem: „toaleta męska”. Muszę pamiętać, żeby mówić na to „wucet” – pomyślał Harry. Nieco dalej ujrzał spiralne schody, prawdopodobnie prowadzące na pokład nawigacyjny. Za nimi znajdowała się kolejna kabina, utrzymana w odmie
Zawrócił i skierował się ku tyłowi samolotu, przechodząc przez kuchnię, swoją kabinę i nieco obszerniejsze pomieszczenie, przez które dostał się do wnętrza maszyny. Po drugiej jego stronie były jeszcze trzy kabiny pasażerskie, na zmianę turkusowo – bladozielone i rdzawo-beżowe. Z jednej do drugiej przechodziło się po schodkach, jako że w miarę zbliżania się do ogona podłoga Clippera wznosiła się stopniowo. Po drodze Harry uśmiechał się zdawkowo i kilka razy z niezobowiązującą grzecznością skinął głową i