Страница 31 из 48
– Nadal nie rozumiem – powiedziała babcia.
– Nie szkodzi – odparł uprzejmie Jan. – Gdy przez silny teleskop będziesz patrzyć na odległe galaktyki, to ujrzysz je młodszymi o miliony lat, a nie takimi, jakimi są dziś. Rozumiesz?
– Nie – powtórzyła babcia.
– Nie rozumiesz, a jednak zjawisko takie istnieje i jest dowiedzione. A ja już wiem, że nie wszystko, co widzimy, trzeba koniecznie rozumieć. W każdym razie przyjmijcie do wiadomości, że Ewa wtargnęła w swoją przeszłość. I dlatego ONO jest tu teraz – powtórzył Jan, patrząc na płynące po pokoju pióro.
– ONO było wcześniej, a sen przyśnił się Ewie dopiero dzisiejszej nocy! – zirytowała się babcia.
– Nie szkodzi. W pętli czasowej kolejność ulega zmianie – wyjaśnił jej zięć, a babcia tylko westchnęła.
Jan czuł się o wiele pewniej, dowodząc abstrakcyjnych matematyczno-fizycznych teorii, zwłaszcza tych niemożliwych do sprawdzenia w praktyce, niż gdy patrzył na lot świetlistego pióra. Ono bowiem było NIEMOŻLIWE zarówno w teorii, jak i w praktyce. A jednak było. Istniało całkiem realnie. I fruwało sobie po jego gabinecie w pobliżu komputera.
Teraz należało rozstrzygnąć sprawę równie szaloną i zdumiewającą, a mianowicie: czy Aniołem Stróżem Ewy może być znany im doskonale od ośmiu lat ów niechlujny i kaleki Bezdomny. A jeśli tak, to gdzie go szukać. “Gdy go znajdziemy, przysięgam, że do końca życia będę pomagał wszystkim bezdomnym”, obiecał Jan w duchu.
– To nie był koniec mojego snu – ciągnęła tymczasem Ewa. – Potem uniosłam się wysoko i POFRUNĘŁAM nad lasem – mówiła z zachwytem na twarzy -…o rany, nie macie pojęcia, jakie to uczucie!
– Skończże wreszcie! – ponagliła ją zdenerwowana babcia.
– …i dopiero frunąc, udało mi się zobaczyć, co stało się z Aniołem, któremu Czarny wyrwał pióra.
– Co się z nim stało?! – zawołali chórem.
– Spadł z Nieba na ziemię. Gdzieś nad lasem. W pokoju zaległo milczenie.
– Kiedy Bezdomny pojawił się na naszym osiedlu? – spytała rzeczowo A
– Pamiętam tylko, że po wypadku Ewy – powtórzył wolno Jan.
– A dokładniej? – dociekała A
– Na drugi dzień. Właśnie wracałam ze szpitala, z pierwszej wizyty u Ewy, i wtedy go zobaczyłam – odparła babcia, pomijając skromnie swój udział w ratowaniu Bezdomnego przed agresją mieszkańców osiedla.
Znowu spojrzeli po sobie i na płynące po pokoju pióro. Jego ciepły blask uspokajał, napełniał otuchą i zarazem w tajemniczy sposób przyśpieszał zdolność kojarzenia.
– Więc to musiało być tak… – zaczęła w natchnieniu babcia. – Ra
Gdy my wieźliśmy ją do szpitala, on odzyskał świadomość. Nocą przywlókł się na nasze osiedle. Był słaby, przerażony bezradny. Zaszył się w tej ruderze. A nazajutrz, przez przypadek, zajrzała tam Ula, córeczka dentysty. Pamiętam ten dzień. Mam go przed oczami, jakby to było dziś – mówiła babcia.
– Już wiem! – zawołała A
– Jest w lesie – powtórzył Jan z nadzieją. – Idziemy! Bierzcie latarki, bo dzień jest ponury i w lesie może być mroczno.
– A ty, Ewuniu, weź pióro. Lecz ukryj je tak, żeby nikt ci go nie wyrwał. Ani wiatr, ani… – urwała babcia.
– …Czarny Ptak – dokończyła A
Babcia chciała wziąć parasol, lecz po namyśle doszła do wniosku, że wyprawa do lasu z parasolem w ręku byłaby bez sensu. Z parasolem można iść do sklepu, ale nie na poszukiwanie Anioła! Starsza pani włożyła więc kurtkę i beret, Ewa ubrała pelerynę, pióro zaś skryła pod bluzą dresu. Czuła je teraz na swoim sercu i miała wrażenie, że pulsuje w rytm jej tętna.
Ruszyli przez łąkę. Byli tak przejęci, że nie czuli mżawki, która oblepiała ich wilgotnymi mackami.
A
– Jeszcze nigdy ta łąka nie była tak bagnista – westchnęła babcia, dla której zapadające się, śliskie błoto stanowiło nie lada wyzwanie.
Wokół było szaro i ponuro. Ciężkie deszczowe chmury wisiały nisko nad ich głowami. Nie przepuszczały ani skrawka błękitu. Przyjemna zazwyczaj okolica wydawała się teraz nieprzyjazna. Szli milcząco, niespokojni, a babcia sapała ze zmęczenia.
Nagle ścieżka rozwidliła się na dwie odnogi. Lewa wiodła ku resztkom zielonej łąki poniżej pagórka, prawa szła nadal po błotnistej ziemi, z której mokra, chłodna jesień wyżarła już zieleń, zamieniając ją w burozielony, przegniły dywan.
– W lewo – zakomenderował Jan.
– Nigdy nie było tu dwóch ścieżek! – zdziwiła się babcia, witając jednak z ulgą szansę odpoczynku dla zmęczonych nóg. Jaskrawa zieleń trawy po obu stronach otwierającej się ścieżki cieszyła oczy w tym ponurym dniu.
Skręcili więc w lewo i ruszyli naprzód. Niewiele jednak uszli, gdyż A
– Czarny Ptak! Siedzi na drzewie, na końcu ścieżki! Nie idźmy tędy!
Odruchowo przystanęli – i dopiero wówczas poczuli, że pod jasnozieloną darnią chlupocze rozmiękła ziemia. Coś kotłowało się tam i burzyło, gotowe rozewrzeć się i ich pochłonąć.
– To bagno – powiedziała Ewa.
– Nigdy nie było tu żadnego bagna – znów zdziwiła się babcia.
Zawrócili na błotnistą, dobrze im znaną ścieżkę. Czarny Ptak zerwał się z drzewa i odfrunął.
– Chciał, byśmy się utopili – wymamrotała A
Las wydawał się ciemniejszy niż zwykle i sprawiał złowieszcze wrażenie. Jan kolejny raz pomyślał, że woli świat wirtualny niż rzeczywistość.
A
Tylko babcia z Ewą, które w lesie bywały najczęściej nie widziały niczego przerażającego w jesie
BLASK… to Blask. Ave nie powinien go już oglądać, a on nie tylko złocił się wyraziście, ale był niedaleko. I wciąż się zbliżał. Pół anioł, pół człowiek miał uczucie, że niemal czuje ciepło bijące od Blasku. Blask – skutek i przyczyna Światła. Mrok nie tylko przestał gęstnieć, lecz szarzał, co wydawało się nieprawdopodobne.
Ave wychylił głowę z jamy utworzonej przez korzenie wielkiego dębu. Usłyszał krople dżdżu spadające ze skąpych, jesie
Nie schował się jednak. Przestał się bać. To, co najgorsze, już się stało. Nie miał dokąd uciekać. Nie bał się już niczego. Nawet Czarnego. Jedyny strach, jaki czuł, był lękiem o małą ludzką Istotę.
Kroki… Głosy…
Ludzie. Ci, którzy nie chcieli oglądać go w tej kalekiej, niedoskonałej formie. “Ludzie już nigdy nie rozpoznają we mnie Anioła”, myślał ze smutkiem.
– Ave… – zaskrzeczał Vea, czatując na grubym konarze w postaci Czarnego Ptaka. – Ave, mój bracie, musisz oddać to, co przyniesie ci twoja mała Istota. To coś przynależy do Nieba, nie może znajdować się na Ziemi. Ludzie zrobią z tego niewłaściwy użytek, a dla ciebie nie ma to już wartości.
– Co? – zdziwił się Ave.
– Zobaczysz. Ale pamiętaj, że musisz to zwrócić. Ty, anielski pisklak, pewnie nawet nie wiesz, że Światłość ofiarowała ludziom wiele niebiańskich darów, lecz oni zniszczyli je lub wykorzystali przeciw sobie, przeciw Ziemi i Bogom. Dlatego Światłość wydała zakaz. Więc weź to od nich, Ave, i oddaj mnie. Pofrunę wysoko i zaniosę Niebu. Inaczej będziesz przeklęty, braciszku, a twoje imię na Drabinie stanie się symbolem zdrady.
“O czym on mówi?”, zastanawiał się półanioł, nasłuchując zbliżających się kroków.
Im głębiej wchodzili w las, tym bardziej gęstniał. A
– Szedł tędy! – krzyknęła nagle Ewa, wskazując odbite w błotnistym podłożu stopy.
– Skąd wiesz, że to on? – spytał Jan wątpiąco.
– Tylko on mógłby w jesieni chodzić boso – potwierdziła babcia. I nagle, z całą wyrazistością, przypomniała sobie jego nogi: zawsze gołe, gdyż nie chciał wkładać butów. I przedziwnie białe, tak jakby… jakby ich nie używał? “Jeśli był Istotą fruwającą, to rzeczywiście ich nie potrzebował. To tłumaczyłoby, dlaczego kulał. Jak Mała Syrenka z baśni Andersena. Mała Syrenka, która zbyt mocno pokochała człowieka”, pomyślała starsza pani.
– On gdzieś tu jest – powiedziała z przekonaniem Ewa, wskazując na najciemniejszy gąszcz.
– Skąd ta pewność? – spytał Jan.
– Wiem. ONO zaczęło mnie prowadzić. Pewnie chce do niego wrócić – stwierdziła dziewczynka.
Jan poświecił latarką. Gęste zarośla olszyny i kolczaste krzaki jałowca otulały szeroki pień potężnego dębu. Bez słowa zaczęli się ku niemu przeciskać, nie zważając na kłujące ich mokre gałęzie.