Zapa?ka Na Zakr?cie

– Mam do ciebie zaufanie… – wykrztusiła jeszcze patrząc na mnie prosząco.

– Bardzo się cieszę, mamo! Możesz jechać zupełnie spokojnie! Nic tu nie narozrabiam!

– No! Mam nadzieję!

Pociąg ruszył, odczekałam, pomachałam i z uczuciem odprężenia skierowałam się do wyjścia. W domu czekał na mnie bałagan i nie dokończone wypracowanie z polskiego. Wojowałam z tym wszystkim do pierwszej w nocy i następnego dnia obudziłam się chyba w połowie trzeciej lekcji. Nie było już sensu iść do szkoły.

"Pięknie się zaczyna…" – pomyślałam.

W ten sposób nie spotkałam Marcina rano i postanowiłam zadzwonić do niego w porze obiadowej. Nie lubiłam tego strasznie i telefonowałam tam tylko w wyjątkowych wypadkach. Wieczorem chciałam pójść z nim film z Doris Day, więc musiałam jakoś go złapać. Ali wczesnym popołudniem zjawił się u mnie razem z Wojtkiem Ligotą.

– No, widzisz! Żyje! – zawołał Wojtek, kiedy otworzyłam im drzwi. – On się już bał, że zastaniemy twoje zwłoki!

– Co się z tobą dzieje? – Marcin stał w otwartych drzwiach.

– Nic się nie dzieje, zaspałam! Czemu nie wejdziecie?

– Muszę być w domu na drugą, obiad przecież. Co robimy po południu?

Umówiliśmy się do kina. Wojtek nie mógł z nami pójść.

– Nie mogę! Dziś są imieniny mojej matki, będę za kelnera!

Poszliśmy sami. Wracając musiałam kupić coś na kolację. Wstąpiliśmy do Samu.

– Ten chleb? – skrzywił się Marcin. – Ja wolę zakopiański…

– Ale ja dla siebie kupuję!

– Naprawdę nie mogę zjeść z tobą kolacji? -

Marcin popatrzył na mnie błagalnym wzrokiem.

– Mógłbyś, ale co mam zrobić z moimi zasadami?

– Zjedzą razem z nami! Kupię dla nich topionego sera… jaki one wolą? Tylżycki czy ementaler?

– Ementaler…

Wrzucił do koszyka dwie kostki sera, a ja dołożyłam zakopiański chleb.

– Poczekaj jeszcze chwilę… – zatrzymał mnie, kiedy chciałam iść w kierunku kasy.

Wyjął z kieszeni trochę drobnych. Policzył.

– Wystarczy… – mruknął i wziął z półki małą torebkę marago.

Otwierałam drzwi mieszkania z dziwnym uczuciem niepewności i zadowolenia jednocześnie. Byliśmy głodni i zaraz zabrałam się do szykowania kolacji.

– Pomogę ci! – zaofiarował się Marcin.

– Możesz pokroić chleb i naszykować szklanki.

Nakryłam do stołu i kiedy stawiałam na obrusie dwa nakrycia, przypomniały mi się moje wieczory, kiedy mogłam jedynie marzyć o Marcinie, kiedy nalewałam dwie szklanki herbaty, z których jedna pozostawała zawsze nie wypita! A teraz Marcin tu był. Czy wszystkie moje marzenia mają się spełnić? Czy będziemy mieli kiedyś własny dom, on i ja?

– Czy można już nalewać herbatę, łaskawa pani? – wołał z kuchni.- Co ty tam robisz tak długo?

– Marzę! Nie mogę sobie pomarzyć spokojnie!?

– Możesz! – zezwolił uprzejmie, stając w drzwiach pokoju.

Oparł się o framugę i patrzył na mnie z tym swoimi uśmieszkiem, niedalekim od drwiny. Rozumiałam teraz ten uśmiech i lubiłam go.

– Przeszkadzasz mi, kiedy tu stoisz, nie mogę marzyć porządnie! Zaraz mi się wszystko myli…

– Ale ja ci się nie mylę? Z nikim?

– Ty mi się nie mylisz…

– Nigdy ci się nie pomylę?

– Nigdy…

– Jak tak, to nalewam herbatę!

Długo nie przychodził z kuchni. Kiedy zajrzałam tam, stał pośrodku, ze zwieszonymi rękoma i niewidzącym wzrokiem skierowanym na puste szklanki. Podeszłam bliżej.

– Marcin… – zamruczałam przytulając policzek do jego ramienia.

– Co, kochanie? – spytał machinalnie.

– Dlaczego jesteś smutny?

– Nie jestem… tak sobie stałem i myślałem!

– O czym?

Nie odpowiedział mi. Stanął przy oknie i mazał coś palcem po niezbyt czystej szybie. Sama nalałam herbatę.

– Podejdź tu do mnie… – poprosił. Stanęłam obok niego.

– Przeczytaj sobie, co wymyśliłem!

Spojrzałam na szybę. Roześmiałam się.,

– Och, ty niemądry… chodź na kolację, bo mi tu zemrzesz z głodu!

Apetyty mieliśmy nieziemskie. Było mi cudownie z Marcinem.

– Później zrobimy sobie marago i posłuchamy radia! – zaplanowałam. – Za dziesięć minut zacznie się program rozrywkowy! Ale przed tym muszę ci coś pokazać! – Zostawiłam Marcina siedzącego przy stole i poszłam do pokoju mamy. Wyjęłam z szafy swoją jerseyową sukienkę, przebrałam się w nią.

– Marcin! – zawołałam. – Chodź, zobacz!

– Granatowa! – ucieszył się. – No i widzisz, jak świetnie wygląda? Doskonale! Odwróć się… śliczna…!

Podszedł bliżej.

– Bardzo mi się podoba! Czy mogę ją przytulić?

Moje zasady, nasycone ementalerem, zdrzemnęły się na chwilę. Obudziłam je z trudem. Marcin ogarnął mnie ramieniem i pomału przeszliśmy do mojego pokoju. Usiedliśmy na tapczanie. Włączyłam radio.

– Dobrze mi jest z tobą… – mówił Marcin cichutko i rozwlekle – genialnie po prostu! Kocham w tobie wszystko! Twoje oczy, twój uśmiech, twój upór, każdą zakładkę jerseyowej sukienki…

To były słowa banalne i zwykłe. Wiedziałam jednak, że uczucie nie było dla Marcina najprostsze.

Wyszedł ode mnie o jedenastej, przerażony tą późną porą.

– No! Mama tam znowu szaleje… nie przypuszczałem, że jest tak późno!

Mój pociąg odchodził następnego dnia z samego rana.

Przyjdę na dworzec obiecał mi Marcin. – Przyniosę ci "Przekrój" i ostatnią książkę Bratnego.

Kiedy wyszedł, sprzątnęłam po kolacji i zabrałam się do pakowania walizki. Mama zostawiła mi najlepszą. Kiedy ją otworzyłam, zobaczyłam leżącą na dnie dużą kolorową kosmetyczkę, tę, o której marzyłam od dawna! Mama! Otworzyłam suwak i zajrzałam do środka. Znalazłam tam zużytą do połowy kredkę do ust! Jasnoróżową pomadkę mamy, której ostatnio pozwalała mi używać w czasie świąt albo w niedzielę, jeżeli spędzałyśmy ją w domu. Poczułam się pasowana na rycerza.

– Mama! Jesteś nadzwyczajna! – powiedziałam półgłosem.

Zabierałam ze sobą wszystkie najlepsze ciuchy: niemiecką piżamę, którą przywiozła mi z Lipska pani Ewa, komplet nylonowej bielizny w paseczki – prezent gwiazdkowy od babci Emilii, pończochy bez szwu, które mama wyjęła dla mnie ze swojego żelaznego zapasu. Nigdy jeszcze żadna moja walizka nie wyglądała tak uroczo! Z przyjemnością zaglądałam do jej wnętrza i żałowałam, że ojca nie będzie jeszcze u babci, kiedy zacznę wyjmować swoje rzeczy po przyjeździe. Babcia oczekiwała go dopiero następnego dnia. Zanim położyłam się spać, stara

Już był, kiedy weszłam na peron. Kiwał do mnie z okna przedziału dla niepalących. Pomyślał o wszystkim – wzruszyłam się – i o tym, żeby mi zająć miejsce przodem do biegu pociągu, i żeby to było w przedziale dla niepalących, bo nie lubiłam dymu papierosów! Położył moją walizkę na siatce.

– Masz tu, Mada, prasę i Bratnego… i weź jeszcze ten drobiazg, dobrze? – podał mi malutką paczuszkę.

– Co to jest?

– Zobacz…

Rozwinęłam papier i otworzyłam niewielkie pudełeczko.

– Marcin! Ależ… ależ to musiało masę kosztować? – speszyłam się.

– Powiedzieć ci prawdę? Nic nie kosztowało!

– Jak to nic! Przecież nie ukradłeś?

– Nie ukradłem. To jest z kolekcji mojej mamy. Opowiadałem jej wczoraj po powrocie od ciebie, jak ładnie wyglądasz w swojej nowej sukience, tylko że trochę pusto przy szyi… i wtedy zaproponowała, żebym wybrał dla ciebie jakiś drobiazg z jej biżuterii. Wybrałem ten łańcuch, podoba ci się? Mada?

– Jest piękny… – wykrztusiłam z trudem – tylko wiesz, ja już nic nie rozumiem! Zawsze zdawało mi się, że twoja mama mnie nie znosi… a teraz nagle to! I czy w ogóle mogę przyjąć od was taką drogą rzecz?

– Mama przypuszczała, że będziesz miała takie zastrzeżenia. Prosiła, żebyś potraktowała to jako ekwiwalent…

– Ekwiwalent? Za co?

– Za pewien pierścionek z kwarcytem, który jest u mnie, a którego nie mam zamiaru ci oddać. Mama znalazła go niedawno, szukając czegoś w moich rzeczach. Przepraszam cię, ale opowiedziałem jej całą tę historię z Kopciuszkiem. Śmiała się strasznie, bo widziała wtedy, że wyjmowałaś jakiś pierścionek z torebki, ale nie spostrzegła, że został na stoliku! Schowałem go zaraz po waszym wyjściu z Bistro. W ten sposób dowiedziałem się, jak z tym było naprawdę!

– Nie przyznałam ci się nigdy, bo było mi trochę wstyd!

– Głuptasie! Zdejmij płaszcz, robi się gorąco – Marcin powiesił mój płaszcz na wieszaku i sięgnął po srebrny łańcuszek z pięknym nefrytem.

– Założę ci, dobrze?

Byłam szczęśliwa! Tego ranka byłam szczęśliwa do utraty tchu.

Do mojego przedziału wsiadły jakieś dwie panie z dziewczynką i starszy pan w okularach, spoza których przyglądał się nam uważnie.

– Spójrz, jak on na nas patrzy… – szepnęłam do Marcina – słuchaj… a może to mój ojciec?

– Przecież twój ojciec nie mieszka w Warszawie?

– Może był przypadkiem?

– A on jest podobny do ojca?

– Nie wiem, ja nie pamiętam dokładnie, jak tatuś wygląda! Nosi okulary, ma ciemne oczy… ale jest chyba młodszy…

– To na pewno nie on! – uspokoił mnie Marcin. – Ten mógłby być twoim dziadkiem! On się nam przygląda, bo chce z bliska zobaczyć zepsutą młodzież…

Teraz ja zaczęłam się denerwować. Tak jak mama przedwczoraj.

– Marcin, wyjdź na peron! Pociąg zaraz ruszy!

– Najwyżej!

– Ale ja nie chcę, żebyś wyskakiwał!

– Dobrze, stanę pod oknem!

Marcin nachylił się i uroczyście pocałował mnie w rękę.

– Do widzenia i wesołych świąt, kochanie!

Starszy pan nie spuszczał z nas oka. Odprowadziłam Marcina do wyjścia. Jeszcze przez chwilę rozmawialiśmy w przejściu, w końcu Marcin wysiadł, a ja wróciłam do

swojego przedziału. Kiedy otworzyłam drzwi, usłyszałam, jak starszy pan kończąc jakieś opowiadanie zapewniał jedną z pań: