Страница 18 из 21
Tylko skąd wiedzieć, ze tym razem będzie mniej bolało?
Porcelana przecież jest krucha…
Pora
Treść listu już znała na pamięć. Profesor wybrał Coco Chanell.
Marty, robisz ze mną piękne rzeczy, l ja chcę, żebyś je robiła. Ale proszę, nie stawiaj mnie w centrum. Myśl o mnie tak, jakbym był częścią twojego życia. Ale proszę, nie stawiaj mnie w centrum. Ja nie umiem dać komuś całego siebie. Po prostu nie umiem. Nie potrafię. Nie mogę. Nigdy nie sprowadzałem cię na ziemię. Powiedziałem tylko jednym zdaniem, jaki jest obecny stan mojej duszy.
I proszę, uważaj na słowa. Nawet tęsknota może być nieodwzajemniona.
Nie stawiać go w centrum? A co. jeśli ja inaczej nie potrafię kochać?
Każesz dokonać mi wyboru. A jednocześnie sam już zdecydowałeś.
Mam cię kochać na raty? Od 8 rano do 4 po południu. I znowu między l a 3 nad ranem? Nie. Dziękuję. Nie wolno ci zasypiać jednej nocy u boku żony pachnącej Chanell, a kilka poranków później budzić się w moich ramionach. Mato brakowało, by prawie na nich weszła. W ostatniej chwili, chowając się przed deszczem, który właśnie zaczął padać, weszła do pobliskiej herbaciarni.
Zza szyby widziała ich dokładnie.
Kobieta krzyczała, a chłopak stał ze spuszczoną głową. Nawet nie próbował się bronić.
Krople deszczu niszczyły jej misternie ułożone przez fryzjera włosy. Tusz Diora rozpływał się razem z podkładem od Diora.
Wraz z makijażem spływały z kobiety pachnącej Coco Chanell cała złość, żal i nieprzystępność.
Andrzej nadal milczał. Nagle „ta” z pokoju dziekana wsiadła do samochodu i odjechała.
Martyna usłyszała głos Andrzeja:
Ola, zaczekaj. To nie tak. Nic nie rozumiesz…
Ola… Martynie zabrzmiało w uszach nagranie z automatycznej sekretarki: „Cześć. Tu Ola i Andrzej…”.
„Ta” zniknęła w bocznej uliczce zostawiając po sobie emocje, nad którymi trudno było zapanować.
„Zbyt wiele naraz. Nie dam rady. Nie udźwignę”.
Martyna wyrzuciła mokrą już kopertę do kosza. Zdjęta buty i szła boso po kałużach.
Celowo wybierała te największe.
Szła wolno. To przecież tylko deszcz. Spadał ciężkimi kroplami na jej włosy, a potem dźwięcznie uderzał o płytę chodnika.
To nic, że pada. To nic, że moknie.
Do spotkania z Andrzejem ma jeszcze kilka godzin. Wypije z nim wino.
Powalczy.
Deszcz oczyszcza. Dzisiaj potrzebowała tego oczyszczenia jak tlenu.
Nie podda się tak łatwo. Nie zrezygnuje.
Nie było słychać kroków na chodniku.
Nawet deszcz zamilkł.
Jedynie coś pobrzękiwało w ciszy.
Coś, jakby dźwięk stłuczonej porcelany…